Η άλλοτε αρραγής πολιτική συμμαχία που οδήγησε τον Ντόναλντ Τραμπ πίσω στον Λευκό Οίκο φαίνεται πλέον να κλονίζεται συθέμελα, καθώς ο Αμερικανός πρόεδρος προχωρά σε κινήσεις που εξοργίζουν ακόμη και τους πιο πιστούς του υποστηρικτές.
Η πεποίθηση του Αμερικανού προέδρου ότι η εξουσία του είναι απεριόριστη και η ηθική του ο μόνος φραγμός, έρχεται αντιμέτωπη με μια νέα πραγματικότητα που αποκαλύπτει τα όρια της αμερικανικής επιρροής.
Σε μια νέα, πιο αυστηρή αλλά ρεαλιστική γραμμή πλεύσης απέναντι στο Κρεμλίνο προχωρά ο Πέτερ Μαγιάρ, ο μεγάλος νικητής των ουγγρικών εκλογών που έθεσε τέλος στην πολυετή κυριαρχία του Βίκτορ Όρμπαν.
Σε μια συστηματική προσπάθεια περιορισμού της τουρκικής ισχύος στην Ουάσιγκτον προχωρά το Ισραήλ, επιδιώκοντας να ανακόψει την επιρροή της Άγκυρας σε κρίσιμα γεωπολιτικά μέτωπα.
Το Ισραήλ, αντιλαμβανόμενο ότι δεν διαθέτει την πλήρη αμερικανική στήριξη για έναν παρατεταμένο πόλεμο διαρκείας με το Ιράν, προχωρά σε ριζική αναθεώρηση της περιφερειακής του στρατηγικής.
Καθώς οι διεθνείς συγκρούσεις σε περιοχές όπως η Μέση Ανατολή και η Ανατολική Ευρώπη συνεχίζονται, το βλέμμα της διεθνούς κοινότητας στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς τη Κίνα, η οποία καλείται να διαχειριστεί τον ρόλο της ως ανερχόμενη υπερδύναμη.
Η Κέικο Φουχιμόρι, η οποία προβάλλει ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τις αυριανές προεδρικές εκλογές στο Περού, ξεδίπλωσε την πολιτική της ατζέντα υποσχόμενη μια ριζική στροφή προς τον συντηρητισμό και την αποκατάσταση του νόμου.
Ρωσία διολισθαίνει σε μια δυαδική εργαλειοθήκη: από τη μία η διπλωματική διαμαρτυρία και από την άλλη η πυρηνική κλιμάκωση. Χάνοντας τα ενδιάμεσα εργαλεία άσκησης πολιτικής (proxies, στρατιωτική παρουσία στο εξωτερικό), η Μόσχα καθίσταται ένας παίκτης πιο απρόβλεπτος, καθώς η απόσταση μεταξύ λόγων και της «έσχατης λύσης» μικραίνει επικίνδυνα.
Η ανακοίνωση της δεκαπενθήμερης εκεχειρίας από τον Ντόναλντ Τραμπ προσφέρει μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών, αλλά ταυτόχρονα φέρνει στην επιφάνεια μια βαθιά στρατηγική ασυμφωνία μεταξύ των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Σε μια θεαματική μεταστροφή, ο Ντόναλντ Τραμπ εγκατέλειψε τις απειλές για ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν, αποδεχόμενος μια προσωρινή εκεχειρία δύο εβδομάδων μόλις 90 λεπτά πριν εκπνεύσει το τελεσίγραφό του.
Στο επίκεντρο της εξωτερικής πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται πλέον η μετατροπή της ενέργειας σε «γεωπολιτικό όπλο», με απώτερο στόχο την πλήρη κυριαρχία των ΗΠΑ έναντι της Κίνας.
Η πρόσφατη δήλωσή του περί «αφανισμού ενός ολόκληρου πολιτισμού» δεν προκαλεί μόνο διεθνή ανησυχία, αλλά θέτει στο μικροσκόπιο τη νομιμότητα των απειλών του, καθώς η στοχοποίηση μη στρατιωτικών υποδομών και αμάχων ενδέχεται να συνιστά έγκλημα πολέμου.
Η φράση «επιστροφή στη Λίθινη Εποχή», αν και στερείται επίσημης στρατιωτικής ορολογίας, περιγράφει με ωμότητα τη στρατηγική εξουδετέρωσης των κρίσιμων υποδομών ενός έθνους, από τα δίκτυα ηλεκτροδότησης και ύδρευσης μέχρι τις τηλεπικοινωνίες και τις μεταφορές.
Η απρόβλεπτη και συχνά επιθετική ρητορική του Ντόναλντ Τραμπ απέναντι στους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ φαίνεται πως λειτουργεί ως καταλύτης για τη γεωπολιτική στροφή της Μεγάλης Βρετανίας.
Παρά τις πολεμικές ιαχές, τα δεδομένα δείχνουν ότι το «μοντέλο Κούβας» διαφέρει από εκείνο της Βενεζουέλας. Ο διοικητής της SOUTHCOM, Στρατηγός Φράνσις Ντόνοβαν, διαβεβαίωσε τη Γερουσία ότι δεν προετοιμάζεται εισβολή. Αντ' αυτού, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να προκρίνει μια στρατηγική οικονομικής ασφυξίας.
Το ρευστό γεωπολιτικό σκηνικό, με επίκεντρο τη σύγκρουση στο Ιράν και τον Περσικό Κόλπο, δημιουργεί ένα πολυπαραγοντικό πλέγμα προκλήσεων για την Αθήνα.
