Από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη, ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τοποθετήθηκε για μια σειρά από κρίσιμα διεθνή και περιφερειακά ζητήματα, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στα ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό, τη Μέση Ανατολή και τη δομή του ΟΗΕ.
Όσον αφορά τα ελληνοτουρκικά, ο κ. Ερντογάν ανέφερε ότι η Άγκυρα επιθυμεί την επίλυση των υφιστάμενων ζητημάτων στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο στη βάση των σχέσεων καλής γειτονίας και του διεθνούς δικαίου, επαναφέροντας την πρότασή του για τη διεξαγωγή πολυμερούς Διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο.
Ωστόσο, στο ζήτημα της Κύπρου υιοθέτησε εκ νέου σκληρή γραμμή, ζητώντας την κατοχύρωση της κυριαρχικής ισότητας των Τουρκοκυπρίων, τον τερματισμό της απομόνωσής τους και καλώντας ανοιχτά τη διεθνή κοινότητα να αναγνωρίσει την «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» και να συνάψει μαζί της διπλωματικές και οικονομικές σχέσεις.
Παράλληλα, ο Τούρκος πρόεδρος εξαπέλυσε δριμεία επίθεση κατά του Ισραήλ για τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, παρομοιάζοντας τη Γάζα με «σύγχρονο στρατόπεδο συγκέντρωσης» και κάνοντας λόγο για γενοκτονία.
Ταυτόχρονα, άσκησε οξεία κριτική στη δομή του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, επαναλαμβάνοντας τη θέση του ότι «ο κόσμος είναι μεγαλύτερος από τα πέντε μόνιμα μέλη» και υπογραμμίζοντας την ανάγκη για ριζική μεταρρύθμιση του Οργανισμού.
Στα υπόλοιπα μέτωπα της διεθνούς επικαιρότητας, εξέφρασε την επιθυμία για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία με διασφάλιση της εδαφικής της ακεραιότητας, ενώ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις επιθέσεις κατά εμπορικών πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα.
Παράλληλα, αναφέρθηκε στην αμυντική συμφωνία της Τουρκίας με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία ως πυλώνα περιφερειακής σταθερότητας, διαμηνύοντας πως μια Ευρώπη χωρίς την τουρκική αρχιτεκτονική ασφάλειας δεν μπορεί να είναι ισχυρή, ενώ τόνισε και τη σταθερή στήριξη της Άγκυρας στις εξελίξεις στη Συρία, τη Λιβύη και τα Στενά του Ορμούζ.
Τέλος, κατήγγειλε τις παγκόσμιες ανισότητες στην κατανομή των πόρων και τάχθηκε κατά των πολιτικών «ουδετεροποίησης του φύλου», υποστηρίζοντας την ανάγκη προστασίας της παραδοσιακής οικογένειας.