Η πρόσφατη επανάληψη των απειλών του Ταγίπ Ερντογάν για ενδεχόμενη τουρκική παρέμβαση κατά του Ισραήλ —στα πρότυπα του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και της Λιβύης— επαναφέρει επιτακτικά το ερώτημα αν η Άγκυρα διαθέτει την πραγματική ισχύ να πλήξει στρατιωτικά το εβραϊκό κράτος.
Μια ψύχραιμη ανάλυση των δεδομένων αποκαλύπτει ότι το χάσμα μεταξύ της πολεμικής ρητορικής και της επιχειρησιακής δυνατότητας παραμένει χαοτικό, καθώς τα σενάρια μιας απευθείας σύγκρουσης προσκρούουν σε ανυπέρβλητα εμπόδια.
Όσον αφορά το ενδεχόμενο μιας χερσαίας ή αμφίβιας εισβολής, το εγχείρημα θεωρείται στρατιωτικά ανέφικτο υπό τις παρούσες συνθήκες. Παρά τη σημαντική ισχύ του τουρκικού ναυτικού, μια απόβαση σε ισραηλινό έδαφος θα απαιτούσε απόλυτη αεροπορική και ναυτική υπεροχή, την οποία το Ισραήλ διασφαλίζει μέσω εξελιγμένων συστημάτων αεράμυνας, προηγμένων υπηρεσιών πληροφοριών και μιας αεροπορίας που υπερέχει σαφώς σε τεχνολογία και εμπειρία.
Η ισραηλινή πλευρά διαθέτει την ικανότητα να εντοπίσει και να εξουδετερώσει οποιαδήποτε εχθρική δύναμη πολύ πριν αυτή προσεγγίσει τις ακτές της, ενώ η Τουρκία, παρά την πρόοδο στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη, στερείται εμπειρίας σε συγκρούσεις υψηλής έντασης απέναντι σε τόσο προηγμένους αντιπάλους.
Ο ουσιαστικός κίνδυνος για το Ισραήλ δεν φαίνεται να προέρχεται από μια μετωπική επίθεση, αλλά από την τουρκική παρουσία στη Συρία και την έμμεση δράση μέσω τρίτων.
Η Άγκυρα θα μπορούσε να εργαλειοποιήσει σουνιτικές εξτρεμιστικές οργανώσεις ως «πληρεξούσιους» για να προκαλέσει αναταραχή στο βόρειο μέτωπο του Ισραήλ, ενώ η ενίσχυση των τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή αυξάνει τις πιθανότητες ενός ακούσιου «θερμού επεισοδίου» με τις ισραηλινές δυνάμεις που επιχειρούν εκεί.
Σε τελικό επίπεδο, οι απειλές του Ερντογάν ερμηνεύονται περισσότερο ως μια προσπάθεια ανάδειξης του ιδίου σε ηγέτη του σουνιτικού κόσμου και λιγότερο ως ένα ρεαλιστικό πολεμικό σχέδιο.
Οι πιέσεις από το ΝΑΤΟ, η εξάρτηση από την Ουάσιγκτον και η αποτρεπτική ισχύς του Τελ Αβίβ καθιστούν μια άμεση σύγκρουση εξαιρετικά απίθανη. Παρόλα αυτά, οι νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες της Άγκυρας και η διείσδυσή της στη Συρία και τη Γάζα επιβάλλουν στο Ισραήλ διαρκή εγρήγορση και προσεκτική παρακολούθηση των τουρκικών κινήσεων.