Να δεσμευτεί με αμυντική συμμαχία απέναντι σε Ελλάδα και Κύπρο, πριν από οποιαδήποτε κρίση, καλεί το Ισραήλ ο Ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ.
Μιλώντας σε εκτενή συνέντευξη στον Χρήστο Κωνσταντινίδη και στο Geopolitico.gr, με αφορμή την παρουσία του στην Αθήνα στο συνέδριο του υπουργείου Εθνικής Άμυνας για τα Δυτικά Βαλκάνια, υποστηρίζει ότι, αν η Τουρκία επιτεθεί στην Ελλάδα, η Ιερουσαλήμ οφείλει να βοηθήσει στρατιωτικά, ακόμη και με άμεση συμμετοχή σε επιχειρήσεις, εφόσον το ζητήσει η Αθήνα.
Προτείνει αμοιβαίες αμυντικές συνθήκες, κοινό σχεδιασμό, ολοκληρωμένη αεράμυνα και ασκήσεις που θα δοκιμάζουν αν η βοήθεια φτάνει υπό συνθήκες σύγκρουσης.
«Η ελληνική κυριαρχία είναι συμφέρον ασφαλείας του Ισραήλ»
Ο Γκαλ τονίζει ότι η Αθήνα καθορίζει τη δική της πολιτική και ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να ζητά από την Ελλάδα κινδύνους που το ίδιο δεν είναι διατεθειμένο να μοιραστεί. Στόχος, όπως λέει, είναι να αποτραπεί η τουρκική επιθετικότητα, με απολύτως σαφείς συνέπειες.
Κάθε κυβέρνηση πρέπει να διατηρεί τη διοίκηση των δυνάμεών της, με σαφείς υποχρεώσεις για τη συνδρομή, ώστε η Άγκυρα να υπολογίζει το κόστος μιας αντιπαράθεσης με τη συμμαχία.
Οι δεσμεύσεις αυτές, κατά τον ίδιο, προϋποθέτουν έγκαιρη προειδοποίηση, αεράμυνα, προστατευμένες υποδομές και εξασφαλισμένο ανεφοδιασμό, καθώς και μόνιμες ομάδες συνδέσμων και εκ των προτέρων συμφωνίες πρόσβασης. Μόνιμες ισραηλινές αναπτύξεις δικαιολογούνται όπου το απαιτεί συμφωνημένη αμυντική αποστολή, με τη συγκατάθεση της χώρας υποδοχής.
Η ελληνική και η κυπριακή βιομηχανία πρέπει να αποκτήσουν δικαιώματα και τεχνογνωσία για την ανάπτυξη, παραγωγή, συντήρηση, αναβάθμιση και εξαγωγή κοινών συστημάτων, ενώ τα ελληνικά αποθέματα πρέπει να εξυπηρετούν πρώτα την ελληνική ετοιμότητα.
Στη Γαλλία βλέπει το φυσικό στρατιωτικό στήριγμα της ευρωπαϊκής συμμετοχής, στην Ινδία πηγή ναυτικής εμβέλειας και βιομηχανικής ικανότητας, και στους πρόθυρους Άραβες εταίρους δυνητικούς συνεισφέροντες σε πληροφορίες, υλικοτεχνική υποστήριξη και προστασία υποδομών. Η αμερικανική υποστήριξη ενισχύει τη δομή, αλλά η απουσία της δεν πρέπει να την αδρανοποιεί.
Το μεγαλύτερο εμπόδιο, εκτιμά, είναι η πολιτική απροθυμία αποδοχής δεσμευτικών υποχρεώσεων: η Ελλάδα πρέπει να γνωρίζει τι θα κάνει το Ισραήλ πριν η Τουρκία αποφασίσει μέχρι πού μπορεί να φτάσει χωρίς συνέπειες.
GSI: «Αιτία πολέμου»
Για το καλώδιο Great Sea Interconnector, ο Γκαλ θεωρεί ότι η βίαιη τουρκική παρεμπόδιση θα αποτελούσε αιτία πολέμου για το Ισραήλ, καθώς η ενεργειακή του ασφάλεια δεν μπορεί να εξαρτάται από την άδεια της Άγκυρας. Θυμίζει ότι το 1967 η Ιερουσαλήμ αντιμετώπισε το κλείσιμο των Στενών του Τιράν από την Αίγυπτο ως casus belli.
Το όριο, σημειώνει, είναι η ένοπλη επίθεση, η κατάληψη ή ο στρατιωτικά επιβαλλόμενος αποκλεισμός, όχι οι διπλωματικές αντιρρήσεις. Συμβουλεύει την Αθήνα να προχωρήσει με εξασφαλισμένη προστασία: ισραηλινές πληροφορίες, ναυτικές συνοδείες και αντιπυραυλική κάλυψη.
Κατεχόμενη Κύπρος και «Οργή του Ποσειδώνα»
Ο αναλυτής υποστηρίζει ότι, αν η Τουρκία χρησιμοποιήσει την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο για επίθεση στο Ισραήλ, θα θέσει σε κίνδυνο τον ίδιο της τον στρατιωτικό έλεγχο στο νησί. Στο σενάριο «Οργή του Ποσειδώνα», στόχος θα ήταν η απόκρουση της επίθεσης, ο τερματισμός της κατοχής και η αποκατάσταση της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Εκτιμά ότι υπάρχει επιχειρησιακή βάση, με ελληνική και ισραηλινή αεροπορική και ναυτική ισχύ, κυπριακές δυνάμεις και κοινή αξιοποίηση πληροφοριών. Η διευθέτηση απαιτεί, κατά τον ίδιο, τουρκική αποχώρηση με δεσμευτικό χρονοδιάγραμμα, επαλήθευση και εγγυήσεις, με τη συγκατάθεση των Κυπρίων και διασφάλιση των δικαιωμάτων των Τουρκοκυπρίων.
Η Τουρκία ως στρατηγικός αντίπαλος
Ο Γκαλ περιγράφει ήδη την Τουρκία ως στρατηγικό αντίπαλο και υποστηρίζει ότι ο επεκτατισμός της προϋπήρχε του Ερντογάν. Ζητά επανεξέταση της θέσης της στο ΝΑΤΟ, τονίζοντας ότι το Άρθρο 5 δεν της επιτρέπει να παρασύρει τη Συμμαχία σε πόλεμο της επιλογής της.
Θεωρεί τη νίκη των Δημοκρατικών στις ενδιάμεσες εκλογές καλή είδηση για την Ανατολική Μεσόγειο και καλεί το νέο Κογκρέσο να περιορίσει τις παραχωρήσεις προς την Άγκυρα, όπως τα F-35.
Για τη Λιβύη, επισημαίνει ότι η έγκριση του τουρκολιβυκού μνημονίου διευρύνει το πολιτικό έρεισμα της Τουρκίας και απαιτεί συντονισμένη απάντηση από Ελλάδα, Κύπρο, Ισραήλ και Αίγυπτο.