Το πρόσφατο κύμα επιθέσεων με πυραύλους και drones από το Ιράν ανέδειξε τα κενά στο σύστημα ασφάλειας της Μέση Ανατολή, παρά το γεγονός ότι αρκετά κράτη της περιοχής διαθέτουν προηγμένα συστήματα αεράμυνας, όπως τα Patriot, THAAD και M-SAM II. Ωστόσο, η ύπαρξη αυτών των μέσων δεν έχει οδηγήσει σε αποτελεσματική αποτροπή, καθώς το βασικό πρόβλημα εντοπίζεται στην έλλειψη συντονισμού και διασύνδεσης μεταξύ τους.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι το παράδειγμα της Νότια Κορέα μπορεί να προσφέρει χρήσιμα διδάγματα. Η Σεούλ έχει αναπτύξει ένα ολοκληρωμένο σύστημα τριών αξόνων για την αντιμετώπιση της απειλής από τη Βόρεια Κορέα, το οποίο συνδυάζει άμυνα, προληπτικές ενέργειες και δυνατότητες αντιποίνων. Παρότι οι γεωπολιτικές συνθήκες διαφέρουν, η βασική λογική ενός ενιαίου πλαισίου θεωρείται ιδιαίτερα επίκαιρη για τη Μέση Ανατολή.
Η πρώτη διάσταση ενός τέτοιου μοντέλου αφορά τη δημιουργία ενός ενοποιημένου περιφερειακού συστήματος αεράμυνας, αντί για μεμονωμένες εθνικές ασπίδες. Παρά την ύπαρξη προηγμένων υποδομών σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η απουσία κοινής αρχιτεκτονικής περιορίζει την αποτελεσματικότητα. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στη δημιουργία πολυεπίπεδης άμυνας, από έγκαιρη προειδοποίηση έως αναχαίτιση πυραύλων και drones.
Η δεύτερη συνιστώσα αφορά την ανάπτυξη ενός μηχανισμού έγκαιρης ανίχνευσης και παρεμβολής επιθέσεων πριν ή αμέσως μετά την εκτόξευση, μέσω συνδυασμού πληροφοριών, κυβερνοεπιχειρήσεων και στοχευμένων στρατιωτικών ενεργειών. Σήμερα, σε πολλές χώρες της περιοχής, οι λειτουργίες πληροφοριών και στρατιωτικής δράσης παραμένουν αποσπασματικές, γεγονός που καθυστερεί την αντίδραση.
Ο τρίτος άξονας σχετίζεται με την αξιόπιστη και αναλογική ανταπόδοση σε επιθέσεις, με σαφή καθορισμό «κόκκινων γραμμών» και δυνατότητα επαναλαμβανόμενων πλήγματων χωρίς ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Η στρατηγική αυτή θεωρείται κρίσιμη, δεδομένης της χρήσης πληρεξούσιων δυνάμεων από το Ιράν, που δυσκολεύει την απόδοση ευθύνης.
Συνολικά, η ανάλυση καταλήγει ότι η αποτελεσματική αποτροπή δεν εξαρτάται από την ποσότητα ή την ποιότητα των οπλικών συστημάτων, αλλά από τη δυνατότητα ενοποίησης άμυνας, πρόληψης και αντίδρασης σε ένα ενιαίο πλαίσιο. Σε διαφορετική περίπτωση, η στρατηγική κορεσμού και ασύμμετρων επιθέσεων που εφαρμόζει το Ιράν θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες της περιοχής.