Η Κίνα εφαρμόζει μια πολυεπίπεδη διπλωματική και οικονομική στρατηγική απέναντι στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου –στην Αφρική, τον αραβικό κόσμο, τη Λατινική Αμερική και την Ασία– με στόχο την εδραίωση της αρχής της «Μίας Κίνας». Μέσα από αναπτυξιακά κίνητρα, μεγάλης κλίμακας επενδύσεις και οικονομική βοήθεια, το Πεκίνο έχει καταφέρει να περιορίσει δραστικά τη διεθνή παρουσία της Ταϊβάν, οδηγώντας τη σε πρωτοφανή διπλωματική απομόνωση.
Η αναγνώριση της αρχής της «Μίας Κίνας» αποτελεί βασική προϋπόθεση για την ανάπτυξη διπλωματικών και οικονομικών σχέσεων με το Πεκίνο, το οποίο θεωρεί την Ταϊβάν αναπόσπαστο τμήμα της κινεζικής επικράτειας. Στο πλαίσιο αυτό, η Κίνα αξιοποιεί την οικονομική διπλωματία και την αναπτυξιακή βοήθεια, κυρίως μέσω της Πρωτοβουλίας «Belt and Road», προσελκύοντας αναπτυσσόμενες χώρες που επιλέγουν να διακόψουν τις σχέσεις τους με την Ταϊπέι, όπως η Ονδούρα, ο Παναμάς και παλαιότερα η Δομινικανή Δημοκρατία.
Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι η δραστική μείωση των κρατών που αναγνωρίζουν επισήμως την Ταϊβάν, τα οποία πλέον περιορίζονται σε περίπου 12–13 παγκοσμίως, κυρίως σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και της Αφρικής. Παράλληλα, το Πεκίνο έχει καταφέρει να εξασφαλίσει πολιτική στήριξη από τον Παγκόσμιο Νότο σε διεθνή φόρα, όπως ο ΟΗΕ, ενισχύοντας τη θέση του σε ζητήματα που αφορούν την εδαφική του ακεραιότητα και τις εσωτερικές του υποθέσεις.
Η Πρωτοβουλία «Belt and Road» λειτουργεί ως βασικό γεωπολιτικό εργαλείο αυτής της στρατηγικής. Μέσω χρηματοδότησης υποδομών –λιμάνια, σιδηροδρόμους, οδικά δίκτυα– και παροχής δανείων, η Κίνα δημιουργεί σχέσεις οικονομικής εξάρτησης με τις χώρες-εταίρους, διευκολύνοντας την υιοθέτηση φιλοκινεζικών πολιτικών θέσεων, συμπεριλαμβανομένης της μη αναγνώρισης της Ταϊβάν. Η σύνδεση επενδύσεων και πολιτικής στάσης έχει καταστήσει την οικονομική συνεργασία μοχλό άσκησης επιρροής.
Παράλληλα, το Πεκίνο έχει ενισχύσει τη διπλωματική του ισχύ σε διεθνείς οργανισμούς, οικοδομώντας συμμαχίες κυρίως στην Αφρική και την Ασία. Η κινεζική αναπτυξιακή προσέγγιση προβάλλεται ως εναλλακτικό μοντέλο παγκόσμιας διακυβέρνησης, βασισμένο στον κρατικό έλεγχο της ανάπτυξης και απαλλαγμένο από τους πολιτικούς όρους που συνοδεύουν συχνά τη δυτική βοήθεια. Αυτό το μοντέλο έχει προσελκύσει κυβερνήσεις που αναζητούν επενδύσεις χωρίς αυστηρές δεσμεύσεις σε ζητήματα δημοκρατίας και κράτους δικαίου.
Μέσω της δημιουργίας παράλληλων χρηματοδοτικών μηχανισμών, όπως το Silk Road Fund και η Ασιατική Τράπεζα Επενδύσεων Υποδομών (AIIB), η Κίνα παρακάμπτει τους παραδοσιακούς δυτικούς θεσμούς και ενισχύει περαιτέρω την επιρροή της. Έτσι, η οικονομική ισχύς μετατρέπεται σε πολιτικό κεφάλαιο, επιτρέποντας στο Πεκίνο να διαμορφώνει διεθνείς ισορροπίες και να κατοχυρώνει το ζήτημα της Ταϊβάν ως αυστηρά εσωτερική του υπόθεση.
Συνολικά, η κινεζική στρατηγική στον Παγκόσμιο Νότο αναδεικνύει πώς η οικονομία, η ανάπτυξη και η γεωπολιτική συνδέονται στενά, καθιστώντας την Πρωτοβουλία «Belt and Road» ένα από τα πιο αποτελεσματικά εργαλεία του Πεκίνου για την απομόνωση της Ταϊβάν και τη διεύρυνση της παγκόσμιας επιρροής του.