Καθώς ο πόλεμος μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν εισέρχεται στην τρίτη εβδομάδα του, αναδεικνύονται ολοένα και πιο εμφανείς οι διαφοροποιήσεις στους στρατηγικούς στόχους Ουάσιγκτον και Τελ Αβίβ, παρά τον υψηλό βαθμό στρατιωτικού συντονισμού που έχει επιτευχθεί μέχρι στιγμής.
Σύμφωνα με ανάλυση που επικαλείται δηλώσεις του πρώην Αμερικανού πρέσβη στο Ισραήλ και πρώην αξιωματούχου του Πενταγώνου Ντάνιελ Σαπίρο, οι δύο χώρες μοιράζονται βασικούς στόχους, όπως η αποδυνάμωση της στρατιωτικής ισχύος του Ιράν και ο περιορισμός των δυνατοτήτων του να απειλεί την περιοχή. Οι επιχειρήσεις επικεντρώνονται στην καταστροφή υποδομών αεράμυνας, βαλλιστικών πυραύλων, μη επανδρωμένων αεροσκαφών και στρατιωτικής παραγωγής, ενώ ιδιαίτερη έμφαση δίνεται και στο πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης.
Ωστόσο, πίσω από αυτή τη σύγκλιση διακρίνεται μια σταδιακή απόκλιση στρατηγικών επιδιώξεων. Το Ισραήλ εμφανίζεται να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην αποδυνάμωση ή ακόμη και την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος, θεωρώντας την εξέλιξη αυτή κρίσιμη για τη μακροπρόθεσμη ασφάλειά του. Αντίθετα, οι Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται πιο επιφυλακτικές ως προς ένα τέτοιο ενδεχόμενο, λαμβάνοντας υπόψη τις πιθανές συνέπειες μιας κατάρρευσης του καθεστώτος, όπως η αποσταθεροποίηση της περιοχής, το ενδεχόμενο εμφύλιας σύγκρουσης στο Ιράν και οι επιπτώσεις στη διεθνή οικονομία.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται επίσης να ανησυχεί για την υπερεπέκταση των στρατιωτικών της πόρων, καθώς μια παρατεταμένη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά τη στρατηγική της παρουσία σε άλλες κρίσιμες περιοχές, όπως ο Ινδο-Ειρηνικός και η Ευρώπη. Παράλληλα, η περιορισμένη δημόσια υποστήριξη στο εσωτερικό των ΗΠΑ ενισχύει τις πιέσεις για μια πιο συγκρατημένη προσέγγιση.
Αντίθετα, το Ισραήλ εμφανίζεται διατεθειμένο να συνεχίσει την εκστρατεία για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, προσβλέποντας σε περαιτέρω αποδυνάμωση της ιρανικής ηγεσίας. Η διαφοροποίηση αυτή δημιουργεί ερωτήματα για τη διάρκεια και την εξέλιξη της σύγκρουσης, καθώς και για το ενδεχόμενο μονομερούς επιδίωξης τερματισμού της από την αμερικανική πλευρά.
Σημαντικός παράγοντας στην εξέλιξη του πολέμου αποτελεί και η κατάσταση στο Στενό του Ορμούζ, με το ενδεχόμενο διατάραξης της ναυσιπλοΐας να εντείνει τις ανησυχίες για παγκόσμιες οικονομικές επιπτώσεις. Η έλλειψη επαρκούς πολιτικής και διπλωματικής προετοιμασίας ως προς ένα τέτοιο σενάριο επισημαίνεται ως κρίσιμο κενό στον σχεδιασμό της εκστρατείας.
Παράλληλα, το Ισραήλ διατηρεί ξεχωριστή ατζέντα στον Λίβανο, όπου συνεχίζεται η ένταση με τη Χεζμπολάχ. Οι επιδιώξεις του εκεί δεν ταυτίζονται πλήρως με τις προτεραιότητες των Ηνωμένων Πολιτειών, γεγονός που προσθέτει ένα ακόμη επίπεδο πολυπλοκότητας στη σύγκρουση.
Τέλος, αναλυτές επισημαίνουν ότι τόσο οι ΗΠΑ όσο και το Ισραήλ ενδέχεται να είχαν αρχικά υπερεκτιμήσει την πιθανότητα ταχείας αποσταθεροποίησης του ιρανικού καθεστώτος, υποτιμώντας την ικανότητα της Τεχεράνης να αντιδράσει και να παρατείνει τη σύγκρουση, ακόμη και υπό συνθήκες σημαντικής στρατιωτικής πίεσης.