Η διαδεδομένη αντίληψη ότι οι κυβερνήσεις αφήνουν τους πλούσιους στο απυρόβλητο έρχεται σε σύγκρουση με τα οικονομικά δεδομένα των τελευταίων δεκαετιών, σύμφωνα με ανάλυση του Economist.
Παρά την όξυνση των εισοδηματικών ανισοτήτων στην πηγή, τα φορολογικά συστήματα των ανεπτυγμένων οικονομιών έχουν γίνει στην πραγματικότητα πιο προοδευτικά και αποτελεσματικά στην αναδιανομή του πλούτου σε σύγκριση με το παρελθόν.
Η σύγχρονη φορολογική πραγματικότητα δείχνει ότι, ενώ οι ονομαστικοί συντελεστές της δεκαετίας του '60 (που άγγιζαν το 90%) έχουν υποχωρήσει, η είσπραξη των φόρων έχει γίνει πιο ουσιαστική. Για παράδειγμα, στη Βρετανία ο πραγματικός φόρος εισοδήματος για το κορυφαίο 1% προσεγγίζει πλέον το 40%, ενώ στις ΗΠΑ ο αντίστοιχος συντελεστής βρίσκεται κοντά σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Η εικόνα περιπλέκεται μόνο στην περίπτωση των υπερπλουσίων (το κορυφαίο 0,01%), οι οποίοι διαθέτουν εργαλεία μετατροπής εισοδήματος σε εταιρικά κέρδη ή δανεισμού έναντι περιουσιακών στοιχείων, αν και ακόμη και σε αυτή την κατηγορία η συνολική φορολογική επιβάρυνση παραμένει αντικείμενο έντονης ακαδημαϊκής αντιπαράθεσης.
Το πιο εντυπωσιακό εύρημα αφορά τη δημοσιονομική εξάρτηση των κρατών από μια εξαιρετικά περιορισμένη ελίτ. Στις ΗΠΑ και τη Νότια Κορέα, το 1% των φορολογουμένων καλύπτει το 40% των συνολικών φόρων εισοδήματος, ενώ στη Βρετανία το ποσοστό αυτό αγγίζει το 27%. Αυτά τα έσοδα τροφοδοτούν τη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, με τις μεταβιβάσεις προς τα χαμηλότερα στρώματα να έχουν αυξηθεί σημαντικά από τη δεκαετία του 1990, καλύπτοντας ανάγκες σε υγεία, συντάξεις και επιδόματα.
Ωστόσο, η αυξανόμενη αυτή προοδευτικότητα γεννά ερωτήματα για τα όρια της φορολόγησης. Με τις πρώτες ενδείξεις μετακίνησης κεφαλαίων και εύπορων πολιτών να γίνονται ορατές σε περιοχές με υψηλή φορολογία, το κεντρικό δίλημμα για τις κυβερνήσεις μετατοπίζεται: το ζήτημα δεν είναι αν οι πλούσιοι πρέπει να πληρώνουν, αλλά μέχρι ποιο σημείο μπορεί ένα κράτος να στηρίζεται αποκλειστικά σε αυτούς χωρίς να υπονομεύσει την επενδυτική σταθερότητα και την κινητικότητα των κεφαλαίων.