Η παραδοσιακή στρατιωτική προσέγγιση των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν φαίνεται να εξαντλεί τα όριά της, καθώς οι βομβαρδισμοί και οι αποκλεισμοί δεν έχουν καταφέρει να κάμψουν την ιδεολογία της «Διακυβέρνησης του Νομομαθή» (Wilayat al Faqih) που κυριαρχεί από το 1979.
Η Τεχεράνη, έχοντας εξαπολύσει χιλιάδες drones και πυραύλους κατά των γειτόνων της τις τελευταίες εβδομάδες, διέβη έναν κρίσιμο «κόκκινο στίχο», αναγκάζοντας την Ουάσινγκτον να αναθεωρήσει τη στρατηγική της: αντί για μια μετωπική σύγκρουση με το κράτος, η εστίαση μετατοπίζεται πλέον στην εκμετάλλευση των εσωτερικών εθνοτικών και πολιτικών ρηγμάτων της χώρας.
Το Ιράν δεν είναι μονολιθικό
Το Ιράν αποτελεί ένα μωσαϊκό εθνοτήτων, όπου οι Πέρσες εκτιμάται ότι αποτελούν λιγότερο από το 50% του πληθυσμού. Η νέα «έξυπνη» στρατηγική που προτείνεται περιλαμβάνει την ενδυνάμωση εκατομμυρίων ανθρώπων —Αζέρων, Αράβων Ahwazi, Κούρδων, Βαλούχων και Λουρ— οι οποίοι ζητούν αυτονομία ή μεγαλύτερη συμμετοχή στη διακυβέρνηση.
Το πιο τρωτό σημείο του καθεστώτος εντοπίζεται στο Χουζεστάν, την περιοχή όπου ζει η αραβική μειονότητα και η οποία φιλοξενεί το 80% των πετρελαϊκών αποθεμάτων της χώρας, παρά την ακραία ανεργία και την κακοδιαχείριση που οδηγούν σε συνεχείς εξεγέρσεις.
Από τη Δημοκρατία στην Ομοσπονδία
Η Ουάσινγκτον καλείται να εγκαταλείψει την αναζήτηση μιας ενιαίας αντιπολίτευσης και να στηρίξει μια «Ομοσπονδιακή Μετα-Αγιατολάχ» εποχή. Η στρατηγική αυτή περιλαμβάνει:
Χρηματοδότηση οργανώσεων και μέσων ενημέρωσης που ενισχύουν τις φωνές των μειονοτήτων.
Διπλωματική αναγνώριση των αιτημάτων τους σε διεθνή φόρα.
Στοχευμένη χαλάρωση κυρώσεων προς τις περιοχές των μειονοτήτων, διαχωρίζοντας τον λαό από το καταπιεστικό καθεστώς.
Περιφερειακές συμμαχίες για την προστασία των εθνοτικών ομάδων που έχουν δεσμούς με τις γειτονικές χώρες.
Το τέλος του «Άξονα της Αντίστασης»
Η μετατροπή του Ιράν σε μια αποκεντρωμένη ομοσπονδία θα ανάγκαζε την Τεχεράνη να στρέψει την προσοχή της στο εσωτερικό της, σταματώντας τις παρεμβάσεις στον Λίβανο, τη Συρία και την Υεμένη. Οι επικριτές παραπέμπουν στο παράδειγμα του Ιράκ, ωστόσο η γεωγραφική συγκέντρωση των μειονοτήτων στο Ιράν επιτρέπει έναν πιο σταθερό πολιτικό ανασχηματισμό.
Η Δύση δεν χρειάζεται να γίνει άλλη μια «ρωμαϊκή λεγεώνα» σε έναν αιώνιο πόλεμο. Η νίκη μπορεί να έρθει μέσα από την ενδυνάμωση των ίδιων των λαών του Ιράν, οδηγώντας σε μια νέα εποχή όπου η εξουσία δεν θα πηγάζει από τους ριζοσπάστες κληρικούς, αλλά από μια δίκαιη κατανομή ισχύος μεταξύ των εθνοτήτων που συνθέτουν τη χώρα.