Σε κρίσιμο σημείο φαίνεται να εισέρχεται η στάση των χωρών του Κόλπου απέναντι στη σύγκρουση ΗΠΑ–Ισραήλ με το Ιράν, καθώς εντείνονται οι στρατιωτικές πιέσεις και οι γεωπολιτικές ισορροπίες μεταβάλλονται.
Στις αρχές του μήνα, ανώτατος αξιωματούχος του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας είχε επικοινωνία με τον Σαουδάραβα υπουργό Άμυνας, Χαλίντ μπιν Σαλμάν, με αντικείμενο την ενίσχυση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, το Ριάντ φέρεται να έδωσε το «πράσινο φως» για τη χρήση της αεροπορικής βάσης King Fahd στο Ταΐφ, προσφέροντας ασφαλέστερη επιχειρησιακή επιλογή έναντι άλλων βάσεων που βρίσκονται πιο κοντά στις ιρανικές επιθέσεις.
Η συγκεκριμένη εξέλιξη θεωρείται κομβική, καθώς η Τζέντα –κοντά στην εν λόγω βάση– αναδεικνύεται σε βασικό κόμβο ανεφοδιασμού, ιδιαίτερα μετά τον περιορισμό της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ. Παράλληλα, χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες μετακινούνται ήδη προς την περιοχή, ενισχύοντας τα σενάρια για παρατεταμένη σύγκρουση.
Σύμφωνα με δυτικούς αξιωματούχους, η στάση της Σαουδικής Αραβίας μετατοπίζεται σταδιακά προς πιο ενεργή υποστήριξη των ΗΠΑ, ως απάντηση στα ιρανικά πλήγματα. Αντίστοιχα, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εμφανίζονται προετοιμασμένα για έναν πόλεμο μεγάλης διάρκειας, χωρίς να πιέζουν για άμεση αποκλιμάκωση.
Ωστόσο, οι χώρες του Κόλπου δεν έχουν ενιαία προσέγγιση. Σαουδική Αραβία, ΗΑΕ και Κατάρ είχαν αρχικά επιχειρήσει να αποτρέψουν την αμερικανική επίθεση στο Ιράν, ενώ αρνήθηκαν τη χρήση των βάσεών τους ως ορμητηρίων. Παρ’ όλα αυτά, έχουν υποστεί σημαντικές επιπτώσεις από τη σύγκρουση, με συνεχή πλήγματα σε ενεργειακές και στρατιωτικές υποδομές.
Η κατάσταση είναι ιδιαίτερα δύσκολη για το Κατάρ, το οποίο υπέστη σοβαρές ζημιές σε κρίσιμες ενεργειακές εγκαταστάσεις, ενώ τα ΗΑΕ έχουν αναχαιτίσει εκατοντάδες πυραύλους και drones. Ταυτόχρονα, εντείνεται η δυσαρέσκεια προς τις ΗΠΑ, καθώς οι αμερικανικές εγγυήσεις ασφάλειας εμφανίζονται ανεπαρκείς και τα αποθέματα αντιαεροπορικών συστημάτων εξαντλούνται.
Στο διπλωματικό πεδίο, χώρες όπως το Ομάν συνεχίζουν να προωθούν τη διαμεσολάβηση, ενώ άλλες –όπως η Σαουδική Αραβία– υιοθετούν πιο σκληρή ρητορική απέναντι στην Τεχεράνη, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο στρατιωτικής απάντησης.
Αναλυτές επισημαίνουν ότι διαμορφώνεται πλέον ένα ρήγμα στον Κόλπο: από τη μία πλευρά χώρες που κινούνται προς πιο ενεργή ανάσχεση του Ιράν και από την άλλη εκείνες που επιμένουν στη διπλωματία. Παράλληλα, εντείνεται η ανησυχία για τις προθέσεις του Ισραήλ, το οποίο –κατά ορισμένες εκτιμήσεις– επιδιώκει τη διεύρυνση της σύγκρουσης.
Την ίδια στιγμή, οι μοναρχίες του Κόλπου βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα δύσκολο δίλημμα: από τη μία να αποτρέψουν περαιτέρω ιρανικές επιθέσεις και από την άλλη να αποφύγουν μια άμεση εμπλοκή σε έναν πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες.
Παρά τις πιέσεις από την Ουάσινγκτον για πιο ενεργό ρόλο, η Σαουδική Αραβία επιχειρεί να ισορροπήσει μεταξύ αποτροπής και αποκλιμάκωσης, διατηρώντας ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με το Ιράν. Η επιλογή αυτή αντικατοπτρίζει τον φόβο ότι μια ευθεία στρατιωτική εμπλοκή θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένη ανάφλεξη στην περιοχή.
Σε κάθε περίπτωση, η ενίσχυση της αμερικανικής πρόσβασης σε βάσεις της περιοχής και η αυξανόμενη στρατιωτική κινητικότητα δείχνουν ότι η σύγκρουση εισέρχεται σε νέα, πιο επικίνδυνη φάση, με τα Στενά του Ορμούζ να αποτελούν το επόμενο πιθανό επίκεντρο.