Σε διπλωματικό θρίλερ εξελίσσεται η στάση της Ουάσινγκτον απέναντι στην Τεχεράνη, μετά τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου Τζ. Ντ. Βανς, ο οποίος πήρε σαφείς αποστάσεις από το ενδεχόμενο αμερικανικής παρέμβασης για ανατροπή του καθεστώτος των Αγιατολάχ.
Ο Βανς, εκφράζοντας την απομονωτιστική πτέρυγα της κυβέρνησης, εναπέθεσε την ευθύνη για οποιαδήποτε πολιτική αλλαγή αποκλειστικά στους ίδιους τους Ιρανούς πολίτες, δηλώνοντας ψυχρά: «Αν ο λαός του Ιράν θέλει να ανατρέψει το καθεστώς, ας το πράξει».
Η σύγκρουση ρητορικής και η «κυνική» εκμετάλλευση
Η στάση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις επανειλημμένες διακηρύξεις του Προέδρου Τραμπ ότι «η βοήθεια έρχεται», οι οποίες ενθάρρυναν τους διαδηλωτές να συνεχίσουν τις κινητοποιήσεις τους παρά την αιματηρή καταστολή. Πολλοί αναλυτές κατηγορούν πλέον την κυβέρνηση για κυνισμό, υποστηρίζοντας ότι εκμεταλλεύεται τις χιλιάδες θανάτους διαδηλωτών για να προωθήσει μια στενή πολιτική ατζέντα, χωρίς ουσιαστική δέσμευση για την ελευθερία των Ιρανών.
Η ιστορική και πρακτική αλήθεια πίσω από τις δηλώσεις
Παρά τις αντιδράσεις, η θέση του Βανς εδράζεται σε ορισμένες ιστορικές πραγματικότητες:
Εσωτερική Δύναμη: Η ιστορία έχει δείξει πως οι μεγάλες αλλαγές, όπως η Επανάσταση του 1979, υποκινήθηκαν από εγχώριες δυνάμεις και όχι από εξωτερική παρέμβαση.
Το μάθημα του παρελθόντος: Οι αποτυχημένες επεμβάσεις στο Ιράκ και τη Λιβύη ενισχύουν το επιχείρημα ότι η αλλαγή καθεστώτος χωρίς ευρεία εγχώρια κινητοποίηση οδηγεί συχνά στο χάος.
Το «σιδερένιο χέρι»: Η πραγματικότητα είναι ότι απέναντι στον πανίσχυρο κατασταλτικό μηχανισμό των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC), οι άοπλοι πολίτες δύσκολα μπορούν να επιτύχουν χωρίς εξωτερική στήριξη.
Το μέλλον των συνομιλιών και η «Βοήθεια»
Με τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις να θεωρούνται από όλες τις πλευρές (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν) καταδικασμένες σε αποτυχία, η αμερικανική στρατηγική παραμένει μετέωρη. Ενώ ο Βανς επιμένει στον περιορισμό του πυρηνικού προγράμματος ως μοναδικό στόχο, το σύνθημα «η βοήθεια έρχεται» ίσως τελικά να επιβεβαιωθεί, όχι ως στήριξη στη δημοκρατία, αλλά ως αποτέλεσμα της νομοτελειακής κατάρρευσης των διπλωματικών οδών.