Μετά από μια μαραθώνια πολιτική κρίση 200 ημερών, η Γαλλία κατάφερε τελικά να αποκτήσει Προϋπολογισμό για το 2026.
Η εξέλιξη αυτή, αν και προσφέρει μια αναγκαία θεσμική ανάσα, σηματοδοτεί ταυτόχρονα την ουσιαστική αποδυνάμωση του Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος εισέρχεται στο τελευταίο έτος της θητείας του με την εξουσία του να αμφισβητείται έντονα στο εσωτερικό και την πολιτική ατζέντα να μετατοπίζεται ήδη προς τη διαδοχή του 2027.
Η επιβίωση Λεκορνί και ο «πάγος» στις μεταρρυθμίσεις
Ο Πρωθυπουργός Σεμπαστιάν Λεκορνί πέτυχε την υιοθέτηση του νομοσχεδίου χρησιμοποιώντας συνταγματικά εργαλεία και προβαίνοντας σε σημαντικές υποχωρήσεις. Η πιο εμβληματική από αυτές ήταν η αναστολή της αύξησης του ορίου συνταξιοδότησης, μια απόφαση που ουσιαστικά «ακυρώνει» την κεντρική μεταρρυθμιστική ατζέντα του Μακρόν. Η επιτυχία αυτή οφείλεται εν πολλοίς στην τακτική αποχή των Σοσιαλιστών, οι οποίοι επέλεξαν να μην στηρίξουν τις προτάσεις μομφής, αναδεικνυόμενοι σε ρυθμιστικό παράγοντα της νέας κοινοβουλευτικής πραγματικότητας.
Μακρόν: Διεθνές προφίλ έναντι εσωτερικής φθοράς
Με τη δημοτικότητά του σε ιστορικά χαμηλά, ο Εμανουέλ Μακρόν φαίνεται να έχει εγκαταλείψει την ενεργό εμπλοκή στην εσωτερική πολιτική σκακιέρα, εστιάζοντας σχεδόν αποκλειστικά στη διεθνή σκηνή. Επενδύοντας στη γεωπολιτική, την ευρωπαϊκή άμυνα και τις σχέσεις με την Ουάσιγκτον υπό τη σκιά της προεδρίας Τραμπ, προσπαθεί να διατηρήσει το κύρος του, την ώρα που το πολιτικό του «στρατόπεδο» δείχνει αποδιοργανωμένο και χωρίς σαφή διάδοχο.
Η Ακροδεξιά σε θέση ισχύος και το δίλημμα Λεπέν
Το πολιτικό τοπίο κυριαρχείται πλέον από την Ακροδεξιά, η οποία εμφανίζεται σταθερά πρώτη στις δημοσκοπήσεις για το 2027. Παρά τη δικαστική περιπέτεια της Μαρίν Λεπέν, που κινδυνεύει με αποκλεισμό από τις εκλογές, η Εθνική Συσπείρωση δείχνει ανθεκτική, με τον Ζορντάν Μπαρντελά να θεωρείται από τους ψηφοφόρους ως ο ιδανικός εναλλακτικός υποψήφιος. Η στρατηγική σύγκλιση τμημάτων της παραδοσιακής Δεξιάς με την Ακροδεξιά, όπως φάνηκε σε πρόσφατες τοπικές αναμετρήσεις, ενισχύει την αίσθηση ότι το «δημοκρατικό μέτωπο» του παρελθόντος έχει καταρρεύσει.
Η κούρσα της διαδοχής: Τα πρόσωπα στο προσκήνιο
Η μάχη για το Ελιζέ έχει ήδη ξεκινήσει, με τους δελφίνους να παίρνουν θέσεις:
Κέντρο: Ο Σεμπαστιάν Λεκορνί κερδίζει πόντους ως ο άνθρωπος των ειδικών αποστολών, ενώ ο Εντουάρ Φιλίπ και ο Γκαμπριέλ Ατάλ παραμένουν ισχυροί διεκδικητές της κεντρώας κληρονομιάς.
Αριστερά: Οι Σοσιαλιστές αναζητούν ταυτότητα μεταξύ Ολιβιέ Φορ και Φρανσουά Ολάντ, ενώ ο Ραφαέλ Γλυκσμάν εμφανίζεται ως μια υπολογίσιμη δύναμη. Στη ριζοσπαστική Αριστερά, η σκιά του Ζαν-Λυκ Μελανσόν παραμένει βαριά πάνω από τους πιθανούς διαδόχους του.
Δεξιά: Οι Ρεπουμπλικανοί παραμένουν διχασμένοι, ανάμεσα στην προσπάθεια για αυτόνομη κάθοδο υπό τον Μπρουνό Ρεταγιό και την τάση για συνεργασία με το στρατόπεδο της Λεπέν.
Οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές του Μαρτίου θα αποτελέσουν το πρώτο κρίσιμο τεστ για να διαπιστωθεί αν η φθορά του κυβερνητικού συνασπισμού είναι μη αναστρέψιμη και αν η Ακροδεξιά μπορεί να μετατρέψει τη δημοσκοπική της κυριαρχία σε θεσμική επικράτηση.