Σε ένα κρεσέντο αλαζονείας και επικίνδυνων εθνικιστικών εξάρσεων, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χρησιμοποίησε το βήμα της κοινοβουλευτικής του ομάδας για να επιδοθεί σε ένα νέο παραλήρημα απειλών.
Ο Τούρκος Πρόεδρος, επιχειρώντας να προβάλλει μια εικόνα περιφερειακού ηγεμόνα, προειδοποίησε πως «όποιος απλώσει χέρι στην Τουρκία θα καεί», επιστρατεύοντας για άλλη μια φορά την τυφλή στρατιωτική ρητορική.
Τα ιστορικά συμπλέγματα και οι «αυτοκρατορικές» αναφορές
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο κ. Ερντογάν, προκειμένου να στηρίξει τα λεγόμενά του, δεν δίστασε να επικαλεστεί την παράνομη εισβολή και κατοχή στην Κύπρο, παραβάλλοντάς την με ιστορικές νίκες της Τουρκίας. Η αναφορά αυτή αποτελεί μια ωμή υπενθύμιση του τουρκικού αναθεωρητισμού, ο οποίος εργαλειοποιεί την ιστορία για να δικαιολογήσει τη σημερινή επιθετικότητα της Άγκυρας. «Όποιος θέλει να καταλάβει τον χαρακτήρα μας, ας κοιτάξει την Κύπρο», δήλωσε προκλητικά, προκαλώντας εύλογα ερωτήματα για τις πραγματικές προθέσεις της Τουρκίας απέναντι στα κυριαρχικά δικαιώματα των γειτόνων της.
Η υποκριτική στάση για την «ειρήνη»
Ενώ ο Τούρκος Πρόεδρος επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο «συνετός» ηγέτης που ανησυχεί για τις θρησκευτικές εντάσεις και τη «φωτιά» που καταπίνει τη Μέση Ανατολή, η ρητορική του αποκαλύπτει μια βαθιά αντίφαση:
Απειλές για «έλα στο πεδίο»: Αν και διατείνεται πως η Τουρκία δεν έχει εδαφικές βλέψεις, οι απειλές για «περιπέτειες» και οι προκλήσεις για αναμέτρηση στο πεδίο των μαχών δείχνουν μια χώρα που αναζητά ενεργά τον ρόλο του ταραχοποιού.
Το «παιχνίδι» με το θρησκευτικό συναίσθημα: Ο Ερντογάν καλεί σε ενότητα Σουνίτες, Σιίτες και Κούρδους, την ίδια στιγμή που το τουρκικό κράτος χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως όπλο εξωτερικής πολιτικής για να διευρύνει την επιρροή του σε ολόκληρη την περιοχή.
Η στάση του Τούρκου Προέδρου αποτελεί ένα κλασικό δείγμα της πολιτικής του «διπλού ταμπλό»: από τη μία πλευρά καλλιεργεί τον εσωτερικό εθνικιστικό παροξυσμό με απειλές για «καμμένες γλώσσες» και «χέρια», και από την άλλη προσπαθεί να πείσει τη διεθνή κοινότητα ότι η Τουρκία αποτελεί «λιμάνι σταθερότητας».
Ωστόσο, η αναφορά του στην Κύπρο ως μοντέλο «αποφασιστικότητας» μόνο αίσθημα ασφάλειας δεν προκαλεί στους γείτονες, επιβεβαιώνοντας πως για την Άγκυρα, η «ειρήνη» είναι απλώς ένας όρος που χρησιμοποιείται όσο εξυπηρετεί την επέκταση της τουρκικής επιρροής.