Στη στρατηγική αναμέτρηση μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ, ο αριθμός των θυμάτων ξεπερνά τα όρια του πένθους και μετατρέπεται σε κρίσιμο όπλο για τον έλεγχο του αφηγήματος. Ενώ το Ισραήλ εκδίδει προειδοποιήσεις εκκένωσης για να ελαχιστοποιήσει τις απώλειες αμάχων, η Χεζμπολάχ υιοθετεί μια πολιτική συστηματικής ασάφειας σχετικά με το εύρος των δικών της απωλειών.
Πρόκειται για έναν μηχανισμό επιβίωσης που στοχεύει να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στις υποσχέσεις της ηγεσίας της και την αιματηρή πραγματικότητα στο πεδίο των μαχών.
Η συντήρηση του μύθου της «Θείας Νίκης»
Το αφήγημα της οργάνωσης βασίζεται στο δόγμα της «μουκαουάμα» (αντίστασης), μιας αήττητης δύναμης υπό θρησκευτική προστασία. Η αποκάλυψη της πραγματικής κλίμακας των απωλειών θα μπορούσε να πλήξει ανεπανόρθωτα την εικόνα της «θείας νίκης» που προωθεί η οργάνωση.
Σήμερα, η Χεζμπολάχ είναι πιο ευάλωτη από ποτέ στην κριτική, καθώς παρέσυρε τον Λίβανο σε έναν τρίτο καταστροφικό πόλεμο εν μέσω οικονομικής κατάρρευσης. Η απόκρυψη των θανάτων είναι ο τρόπος της να αποτρέψει τη λαϊκή δυσαρέσκεια —ακόμη και εντός της σιιτικής βάσης της— από το να μετατραπεί σε υπαρξιακή απειλή για τη σταθερότητά της.
Επιχειρησιακή σκοπιμότητα και διπλή χειραγώγηση
Σε επιχειρησιακό επίπεδο, η δημοσιοποίηση λιστών με νεκρούς θα αποτελούσε «δώρο» για τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες, επιτρέποντάς τους να επαληθεύσουν την ακρίβεια των πληγμάτων κατά της ιεραρχίας και των ειδικών δυνάμεων της οργάνωσης. Ωστόσο, η στρατηγική της Χεζμπολάχ περιλαμβάνει και ένα δεύτερο επίπεδο χειραγώγησης: σύμφωνα με αναλύσεις του ερευνητικού κέντρου Alma, η οργάνωση εντάσσει τους νεκρούς μαχητές της στις λίστες των απωλειών αμάχων.
Με αυτόν τον τρόπο, υποβαθμίζει τη διάβρωση της στρατιωτικής της ισχύος, ενώ παράλληλα διογκώνει τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των πολιτών για να ασκήσει διεθνή και νομική πίεση στο Ισραήλ, επιδιώκοντας μια κατάπαυση του πυρός που θα τη σώσει.
Η έλλειψη λογοδοσίας ως ίδιον του καθεστώτος
Αυτή η τακτική αντικατοπτρίζει τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα της Χεζμπολάχ, η οποία δεν λογοδοτεί ούτε στο λιβανέζικο κράτος ούτε στη σιιτική κοινότητα, αλλά μόνο στους προστάτες της στην Τεχεράνη. Η ασάφεια που τηρεί δεν είναι δείγμα ισχύος, αλλά απόδειξη τρωτότητας.
Στο πλαίσιο αυτό, το Ισραήλ επιδιώκει να αποκαλύψει το πραγματικό μέγεθος της ζημιάς που έχει υποστεί η οργάνωση, στοχεύοντας να αποδυναμώσει το κύρος της εντός του Λιβάνου και να αποδομήσει τον μύθο στον οποίο βασίζεται η ύπαρξή της. Μια τέτοια αποκάλυψη θα μπορούσε επίσης να ενισχύσει τις φωνές εντός του Λιβάνου που επιζητούν μια ειρηνευτική συμφωνία, απομονώνοντας την οργάνωση από την εγχώρια και διεθνή κοινωνία.