Ενώ το Πεντάγωνο επιχειρεί να καθησυχάσει την κοινή γνώμη παρουσιάζοντας το κόστος της σύγκρουσης με το Ιράν στο «χαμηλό» ποσό των 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ανεξάρτητοι αναλυτές προειδοποιούν πως το πραγματικό τίμημα είναι πολλαπλάσιο και κυρίως στρατηγικό.
Ο πόλεμος αυτός, που φέρει τη σφραγίδα των επιλογών του Ντόναλντ Τραμπ, φαίνεται πως όχι μόνο απορροφά πολύτιμους πόρους, αλλά αφήνει ορθάνοιχτο το μέτωπο της Βόρειας Κορέας, η οποία εξελίσσεται πλέον στην πιο ανεξέλεγκτη απειλή για την παγκόσμια ασφάλεια.
Η ιστορία δείχνει πως κάθε φορά που η Ουάσινγκτον στρέφει το βλέμμα της στη Μέση Ανατολή, η Πιονγκγιάνγκ επιταχύνει το πυρηνικό της πρόγραμμα. Ο Κιμ Γιονγκ Ουν, έχοντας μελετήσει τις περιπτώσεις του Ιράκ, της Λιβύης και πρόσφατα του Ιράν, έχει καταλήξει σε ένα κυνικό συμπέρασμα: μόνο η κατοχή πυρηνικών όπλων μπορεί να αποτρέψει μια αμερικανική επέμβαση.
Σήμερα, διαθέτει ένα οπλοστάσιο 50 κεφαλών με δυνατότητα παραγωγής άλλων 20 ετησίως, στοχεύοντας στην πυρηνική ισοτιμία με δυνάμεις όπως η Γαλλία και η Βρετανία. Από τακτικά όπλα για τη Νότια Κορέα έως διηπειρωτικούς πυραύλους (ICBM) που απειλούν την αμερικανική ενδοχώρα, ο Κιμ έχει θωρακιστεί πίσω από ένα δόγμα που επιτρέπει πλέον ακόμη και το πρώτο επιθετικό πλήγμα.
Η εμμονή των ΗΠΑ με την Τεχεράνη έχει προκαλέσει ένα επικίνδυνο «κενό» στην Ασία. Πολύτιμα συστήματα αεράμυνας, όπως οι πύραυλοι THAAD, μετακινήθηκαν από την Κορεατική Χερσόνησο στο ιρανικό μέτωπο, αφήνοντας τους συμμάχους της Αμερικής εκτεθειμένους.
Αυτό το «τέλμα» στον Περσικό Κόλπο εκλαμβάνεται από τη Ρωσία, την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα ως απόδειξη της αμερικανικής παρακμής. Πλέον, ο Πούτιν, ο Σι και ο Κιμ παραμερίζουν τις επιμέρους διαφορές τους και σχηματίζουν ένα αρραγές μέτωπο κατά του ηγεμονισμού των ΗΠΑ.
Η Μόσχα ανταποδίδει τη στρατιωτική βοήθεια της Πιονγκγιάνγκ στην Ουκρανία προσφέροντας τεχνογνωσία για προηγμένα οπλικά συστήματα, ενώ Κίνα και Ρωσία, ως μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, μπλοκάρουν πλέον κάθε κύρωση του ΟΗΕ, αποδεχόμενες de facto τη Βόρεια Κορέα ως μέλος της «πυρηνικής λέσχης».
Ο τρόπος με τον οποίο οι ΗΠΑ επιλέγουν πλέον να εξοντώνουν ξένα καθεστώτα έχει εντείνει την παράνοια του Κιμ, ο οποίος έχει αναπτύξει συστήματα αντιποίνων που θα ενεργοποιηθούν ακόμη και αν η ηγεσία του εξουδετερωθεί. Εν τέλει, ο πόλεμος εναντίον του Ιράν φαίνεται πως πέτυχε το αντίθετο από το επιδιωκόμενο, ενισχύοντας τη θέση ενός δικτάτορα που είναι πλέον πιο επικίνδυνος και πιο ισχυρός από ποτέ, με την Ουάσινγκτον να παρακολουθεί αδύναμη τις εξελίξεις.