Έξι μήνες μετά την έναρξη των αμερικανοϊσραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων κατά του Ιράν, η συντριπτική στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ δεν έχει καταφέρει ακόμη να μετατραπεί σε πολιτικό εξαναγκασμό της Τεχεράνης.
Παρά τα βαρύτατα πλήγματα στις στρατιωτικές και οικονομικές υποδομές του, καθώς και τη δραματική μείωση των εξαγωγών πετρελαίου, το ιρανικό καθεστώς εμφανίζει μια ιδιότυπη «αυτοπεποίθηση», έχοντας χαρτογραφήσει τα όρια και τις ευαισθησίες του αντιπάλου του.
Σύμφωνα με αμερικανικές εκτιμήσεις, η Τεχεράνη εφαρμόζει μια στρατηγική διασκορπισμού του κόστους, αποφεύγοντας τη μέτωπο σύγκρουση και ποντάροντας στη διαρκή φθορά.
Μέσω στοχευμένων ενεργειών στα Στενά του Ορμούζ, οι οποίες προκαλούν αναταραχή στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και αυξήσεις στις τιμές των καυσίμων, αλλά και μέσω κυβερνοεπιθέσεων σε αμερικανικές υποδομές, το Ιράν μεταφέρει το βάρος του πολέμου στο εσωτερικό των ΗΠΑ.
Η τακτική αυτή συνδέεται άμεσα με το αμερικανικό πολιτικό ημερολόγιο και τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, καθώς η Τεχεράνη εκτιμά ότι ο χρόνος και η οικονομική πίεση λειτουργούν εις βάρος της Ουάσιγκτον.
Παρά ταύτα, η οικονομική ασφυξία του Ιράν παραμένει οξυμένη, ελλοχεύοντας πάντα ο κίνδυνος ενός λανθασμένου υπολογισμού που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση της σύγκρουσης.