Μια βαθιά και δομική αναδιάταξη συντελείται στη Λατινική Αμερική, όπου η έξαρση της εγκληματικότητας, η οικονομική αναιμία και η κατάρρευση της εμπιστοσύνης στους παραδοσιακούς θεσμούς έχουν επιβάλει μια νέα πολιτική πραγματικότητα.
Η «πολιτική της τάξης» και η επιτακτική ανάγκη για άμεσα αποτελέσματα υπερισχύουν πλέον των παραδοσιακών ιδεολογικών δογμάτων, φέρνοντας στο προσκήνιο ηγέτες που υπόσχονται πυγμή, δραστικές περικοπή δαπανών και συγκέντρωση της εκτελεστικής εξουσίας χωρίς θεσμικά εμπόδια.
Αν και παρατηρείται μια συνολική στροφή προς τα δεξιά, οι εκφραστές της δεν ακολουθούν ένα ενιαίο πρότυπο, αλλά προσαρμόζουν τη ρητορική και τις μεθόδους τους στις ιδιαίτερες τοπικές κρίσεις.
Στην Αργεντινή, ο Χαβιέρ Μιλέι αντιπροσωπεύει τον πιο ριζοσπαστικό ελευθεριακό (libertarian) οικονομικό μετασχηματισμό, χρησιμοποιώντας το «αλυσοπρίονο» ως σύμβολο για τη δραστική συρρίκνωση του κράτους, με την απήχησή του να βασίζεται στην αντισυστημική του εικόνα και την επίθεση κατά της πολιτικής ελίτ.
Στο Ελ Σαλβαδόρ και το Εκουαδόρ, οι Ναγίμπ Μπουκέλε και Ντανιέλ Νομπόα μετατρέπουν την πυγμή κατά των συμμοριών σε κύριο όχημα νομιμοποίησης, καθιστώντας τις μαζικές φυλακίσεις και τη στρατιωτικοποίηση της εσωτερικής ασφάλειας ως το απόλυτο κριτήριο κυβερνητικής επάρκειας.
Παράλληλα, στη Χιλή ο Χοσέ Αντόνιο Καστ αξιοποίησε τις ανησυχίες για το μεταναστευτικό και την εγκληματικότητα για να επικρατήσει μέσω ενός συντηρητικού εθνικισμού, ενώ στη Βραζιλία ο «Μπολσοναρισμός» παραμένει μια υπολογίσιμη δύναμη που συνδυάζει τον νεοφιλελευθερισμό με τον ευαγγελικό συντηρητισμό και την αμφισβήτηση των δικαστικών αρχών.
Σύμφωνα με περιφερειακές δημοσκοπήσεις, πάνω από το 50% των πολιτών στη Λατινική Αμερική δηλώνει πλέον πρόθυμο να αποδεχθεί μια μη δημοκρατική διακυβέρνηση, αρκεί αυτή να επιλύσει τα οξέα καθημερινά προβλήματα ασφάλειας.
Ορατά μέτρα όπως οι καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, οι περιπολίες του στρατού στους δρόμους και οι μαζικές συλλήψεις προσφέρουν άμεση πολιτική υπεραξία στους ηγέτες, παραγκωνίζοντας τις πιο αργές, θεσμικές μεταρρυθμίσεις στη δικαιοσύνη και την αστυνόμηση.
Σε αυτό το τοπίο, η επανεκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ λειτουργεί ως καταλύτης και σημείο αναφοράς για τη λατινοαμερικανική Δεξιά. Μέσα από διεθνή φόρουμ όπως το συνέδριο CPAC και προσωπικές συμμαχίες, διαμορφώνεται μια κοινή πολιτική γλώσσα που καταγγέλλει τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης και τη δικαιοσύνη ως «πολιτικούς διώκτες».
Ωστόσο, αυτή η ιδεολογική σύγκλιση δεν μεταφράζεται απαραίτητα σε απόλυτη γεωπολιτική ευθυγράμμιση. Για παράδειγμα, ηγετικές προσωπικότητες όπως ο Μιλέι συνεχίζουν να εξαρτώνται από τις εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, αποδεικνύοντας ότι το νέο αυτό πολιτικό κύμα αντλεί τη βασική του δύναμη από τις εγχώριες ανασφάλειες και την απαίτηση των πολιτών για ισχυρή, προσωποπαγή ηγεσία.