Η Τουρκία επιχειρεί να διευρύνει τη λεγόμενη «νέα ειρηνευτική διαδικασία» με το PKK, επιδιώκοντας να συμπεριλάβει και το PJAK, που δρα στο Ιράν. Αν και η Άγκυρα παρουσιάζει την πρωτοβουλία ως αναγκαίο βήμα για τη διασφάλιση της σταθερότητας, η προσπάθεια αυτή επεκτείνει ουσιαστικά το τουρκικό πλαίσιο ασφαλείας σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη περιφερειακή εξίσωση.
Από τον εσωτερικό αφοπλισμό στη διασυνοριακή στρατηγική
Το 2025 το PKK ανακοίνωσε συμβολικά τον τερματισμό της ένοπλης δράσης του εντός Τουρκίας. Ωστόσο, η τουρκική ηγεσία ξεκαθαρίζει ότι θεωρεί τον αφοπλισμό ουσιαστικό μόνο εφόσον ακολουθήσουν αντίστοιχες κινήσεις και από τις οργανώσεις που συνδέονται μαζί του σε Συρία, Ιράκ και Ιράν.
Η θέση αυτή, αν και εντάσσεται στη λογική συνολικής αντιμετώπισης ενός διασυνοριακού δικτύου, μεταφέρει την πίεση σε γειτονικά κράτη, τα οποία έχουν τις δικές τους εσωτερικές ισορροπίες και προτεραιότητες ασφαλείας.
Το PJAK και η ιρανική διάσταση
Το PJAK, που δραστηριοποιείται στο ιρανικό Κουρδιστάν, έχει εκφράσει στήριξη στη διαδικασία διαλόγου στην Τουρκία, χωρίς όμως να έχει δεσμευτεί για αφοπλισμό. Επικαλείται τις πολιτικές και ασφαλιστικές συνθήκες στο Ιράν, όπου οι σχέσεις μεταξύ κράτους και κουρδικών οργανώσεων παραμένουν τεταμένες.
Παράλληλα, η ένταση μεταξύ Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν δημιουργεί ένα περιβάλλον αβεβαιότητας. Ενδεχόμενη αποσταθεροποίηση στο ιρανικό έδαφος θα μπορούσε να επηρεάσει τη δράση ένοπλων ομάδων, καθιστώντας την τουρκική πρωτοβουλία ακόμη πιο περίπλοκη.
Περιφερειακή σταθερότητα ή γεωπολιτική διεύρυνση;
Η Άγκυρα επιδιώκει να εμφανιστεί ως παράγοντας που προωθεί μια ευρύτερη περιφερειακή εκτόνωση. Ωστόσο, η προσπάθεια ένταξης του PJAK σε ένα πλαίσιο που σχεδιάστηκε πρωτίστως με γνώμονα τις τουρκικές προτεραιότητες ασφαλείας ενδέχεται να εκληφθεί από την Τεχεράνη ως παρέμβαση σε εσωτερικό της ζήτημα.
Η εξέλιξη της διαδικασίας θα εξαρτηθεί από τις ισορροπίες μεταξύ Άγκυρας και Τεχεράνης, καθώς και από τις ευρύτερες γεωπολιτικές εξελίξεις. Σε κάθε περίπτωση, το PJAK αναδεικνύεται σε κρίσιμο κρίκο μιας στρατηγικής που, ενώ παρουσιάζεται ως ειρηνευτική, έχει σαφή περιφερειακή διάσταση και σημαντικές πολιτικές προεκτάσεις.