Μια σιωπηλή αλλά ουσιαστική αναδιάταξη ισχύος εξελίσσεται στη Δυτική Ασία, με τις περιφερειακές δυνάμεις να κινούνται ταχύτατα σε νέα σχήματα ασφάλειας. Με τη σιωπηρή ανοχή –αν όχι ενθάρρυνση– της Ουάσιγκτον, το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα εμβαθύνουν τη στρατηγική τους συνεργασία με την Ινδία, επεκτείνοντάς την ακόμη και στον ευαίσθητο τομέα της πυρηνικής ενέργειας. Στον αντίποδα, η Τουρκία εμφανίζεται να αναζητά εκ νέου ρόλο περιφερειακού ρυθμιστή, προωθώντας μια τριμερή αμυντική σύμπραξη με το Πακιστάν και τη Σαουδική Αραβία.
Η κίνηση της Άγκυρας παρουσιάζεται ως μηχανισμός «αμοιβαίας και άμεσης στρατιωτικής ανταπόκρισης», ωστόσο διπλωματικές πηγές τη διαβάζουν περισσότερο ως προσπάθεια πολιτικής αναβάθμισης μιας χώρας που τα τελευταία χρόνια έχει συγκρουστεί με συμμάχους και αντιπάλους, περιορίζοντας το πραγματικό της εκτόπισμα. Δεν είναι τυχαίο ότι η πρόταση για τον άξονα Ριάντ–Άγκυρας–Ισλαμαμπάντ προβάλλεται ακόμη ως συνεργασία «περιορισμένων στόχων», στοιχείο που αντανακλά και τις επιφυλάξεις των εμπλεκομένων.
Οι εξελίξεις κινητοποίησαν άμεσα το Άμπου Ντάμπι, το οποίο στις 19 Ιανουαρίου έσπευσε να θεσμοθετήσει μια πιο στέρεη αμυντική και πυρηνική συνεργασία με την Ινδία. Το Νέο Δελχί, ωστόσο, κράτησε αποστάσεις, υποβαθμίζοντας τη συμφωνία σε επίπεδο «μνημονίου προθέσεων», επιδιώκοντας να μην διαταράξει τις σχέσεις του με τη Σαουδική Αραβία και την ευρύτερη περιοχή.
Σύμφωνα με αναλυτές, η Τουρκία επιχειρεί να αντιπαραθέσει σε αυτόν τον άξονα τη δική της εκδοχή «ισλαμικής αλληλεγγύης», αξιοποιώντας το Πακιστάν για τη στρατηγική και πυρηνική του βαρύτητα και τη Σαουδική Αραβία για τους οικονομικούς της πόρους. Η ίδια προσφέρει μια δοκιμασμένη συμβατική στρατιωτική ισχύ και μια αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία, αν και η αξιοπιστία της ως σταθεροποιητικού παράγοντα αμφισβητείται, λόγω των συχνών ελιγμών της και της εμπλοκής της σε πολλαπλά μέτωπα, από τη Συρία έως τον Καύκασο.
Το υπό διαμόρφωση σχήμα εντάσσεται στο νέο περιφερειακό σκηνικό που διαμορφώθηκε μετά τον πόλεμο στη Γάζα και τη γενικευμένη ένταση που ακολούθησε. Την ώρα που το Ισραήλ και τα ΗΑΕ εδραιώνουν την επιρροή τους μέσω θεσμικών συμμαχιών, η Άγκυρα δείχνει να επενδύει και πάλι σε ρητορική ισχύος και ευκαιριακές συμμαχίες, επιδιώκοντας να καλύψει το κενό που αφήνει η σταδιακή αποστασιοποίηση των ΗΠΑ από την περιοχή.
Το αν ο άξονας Ριάντ–Άγκυρας–Ισλαμαμπάντ θα εξελιχθεί σε ουσιαστικό αντίβαρο ή θα προστεθεί στη μακρά λίστα των φιλόδοξων αλλά βραχύβιων τουρκικών πρωτοβουλιών, παραμένει ανοιχτό. Προς το παρόν, περισσότερο από ένδειξη σταθερότητας, μοιάζει με ακόμη μία προσπάθεια της Άγκυρας να επιβεβαιώσει έναν ρόλο που οι εξελίξεις στην περιοχή καθιστούν όλο και πιο αμφισβητούμενο.