Η νέα αρχιτεκτονική του ΝΑΤΟ, όπως αποκαλύπτεται από τη γαλλική Liberation και το ερευνητικό La Lettre, φέρνει ιστορικές αλλαγές στη διοικητική πυραμίδα της Συμμαχίας ενόψει της συνόδου των υπουργών Άμυνας στις 12 Φεβρουαρίου.
Το κεντρικό πλάνο προβλέπει μια στρατηγική ισορροπία, όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν την εποπτεία των πλέον κρίσιμων τομέων, ενώ ταυτόχρονα μεταβιβάζουν αυξημένη επιχειρησιακή αυτονομία στους Ευρωπαίους συμμάχους. Στο πλαίσιο αυτής της αναδιάταξης, η Ελλάδα αναδεικνύεται σε κεντρικό παίκτη, καθώς μαζί με τη Νορβηγία εξασφαλίζουν θέσεις-κλειδιά στη μόνιμη δομή άμυνας, ενισχύοντας το στρατηγικό τους αποτύπωμα εντός της Συμμαχίας.
Παράλληλα, η Ιταλία αναλαμβάνει την ηγεσία της νότιας πτέρυγας, ενώ στην ανατολική πτέρυγα η Πολωνία και η Γερμανία θα εναλλάσσονται στη διοίκηση. Παρά τη μερική απεμπλοκή της από τον άμεσο επιχειρησιακό σχεδιασμό, η Ουάσινγκτον διαφυλάσσει με σθένος τα πρωτεία της.
Οι Αμερικανοί αρνήθηκαν να παραχωρήσουν στη Γερμανία τη θέση του Ανώτατου Συμμαχικού Διοικητή Ευρώπης, ενώ προχώρησαν σε μια κίνηση-ματ «αρπάζοντας» από τη Μεγάλη Βρετανία τη Διοίκηση των Ναυτικών Δυνάμεων. Η κίνηση αυτή τους επιτρέπει να ελέγχουν απόλυτα τις θαλάσσιες επιχειρήσεις και, κυρίως, να καθορίζουν τις τεχνολογικές και εξοπλιστικές ανάγκες του Ναυτικού σε παγκόσμια κλίμακα.