Σε βαθιά πολιτική κρίση περιέρχεται ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς, καταγράφοντας αρνητικά ρεκόρ που θέτουν σε άμεσο κίνδυνο την παραμονή του στην εξουσία.
Με τη δημοτικότητά του να κατρακυλά στο πρωτοφανές 13% —το χαμηλότερο ποσοστό που έχει καταγραφεί για Γερμανό ηγέτη από την έναρξη των δημοσκοπήσεων— ο Μερτς βλέπει την επιρροή του να εξανεμίζεται μέσα σε μόλις 16 μήνες διακυβέρνησης, ενώ πολλοί πολίτες τον θεωρούν αλαζονικό και αποκομμένο από την πραγματικότητα.
Η δυσαρέσκεια αποτυπώθηκε με τον πιο ηχηρό τρόπο στις πρόσφατες περιφερειακές κάλπες, όπου οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) υπέστησαν διαδοχικές συντριβές. Στο κρατίδιο του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας, το CDU έμεινε εκτός περιφερειακού κοινοβουλίου αποτυγχάνοντας να πιάσει ακόμα και το όριο του 5%.
Στον αντίποδα, η ακροδεξιά, εθνικιστική «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) αναδείχθηκε πρώτη δύναμη σε δύο κρατίδια, διεκδικεί πλέον συμμετοχή σε τοπική κυβέρνηση στη Σαξονία-Άνχαλτ και προηγείται στις εθνικές δημοσκοπήσεις. Η ηγεσία της AfD κάνει λόγο για «ιστορική πολιτική αλλαγή», υποστηρίζοντας ότι αντικατέστησε το CDU ως το κύριο λαϊκό κόμμα της χώρας.
Η πολιτική αυτή αποσταθεροποίηση οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων που εξάντλησαν την υπομονή των πολιτών. Αφενός, η απώλεια του φθηνού ρωσικού φυσικού αερίου μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία, το υψηλό ενεργειακό κόστος, οι αμερικανικοί δασμοί και ο ανταγωνισμός από την Κίνα πλήττουν καίρια τη γερμανική βιομηχανία.
Αφετέρου, η έξαρση της εγκληματικότητας, ο ισλαμικός εξτρεμισμός και τα ανεπαρκή μέτρα ενσωμάτωσης έχουν εντείνει το αίσθημα ανασφάλειας.
Παράλληλα, η συσσωρευμένη οργή από την οικονομική κρίση του 2008 και τη μεταναστευτική κρίση του 2015 ώθησε τους ψηφοφόρους προς τα πολιτικά άκρα, τόσο στην AfD στα δεξιά όσο και στο Die Linke στα αριστερά.
Παρά τις προσπάθειες του Μερτς να διατηρήσει την ψυχραιμία του υποσχόμενος οικονομικές και φορολογικές μεταρρυθμίσεις, οι φήμες για εσωκομματική αμφισβήτηση και αντικατάστασή του φουντώνουν.
Το πολιτικό αδιέξοδο στο Βερολίνο προκαλεί ισχυρούς κλυδωνισμούς σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Καθώς η Γερμανία αποτελεί τη μεγαλύτερη οικονομία και τον κύριο αιμοδότη του κοινοτικού προϋπολογισμού, η προσπάθειά της να περιορίσει τις δαπάνες της ναρκοθετεί τα ευρωπαϊκά σχέδια για κοινή άμυνα, τεχνολογία και διαχείριση του μεταναστευτικού, ακριβώς τη στιγμή που η ΕΕ καλείται να αντιμετωπίσει τις πιέσεις από Ρωσία, Κίνα και ΗΠΑ.