Παρά τη στρατιωτική του ισχύ και την εικόνα ενός κράτους που δρα αποφασιστικά όταν διακυβεύονται ζωτικά του συμφέροντα, το Ισραήλ αποφεύγει να στηρίξει ανοιχτά τις κουρδικές δυνάμεις στη βορειοανατολική Συρία. Η επιλογή αυτή έχει προκαλέσει έντονη δυσαρέσκεια σε κουρδικούς κύκλους, που κάνουν λόγο για εγκατάλειψη. Στο Τελ Αβίβ, ωστόσο, η στάση αυτή αποδίδεται σε μια συνειδητή στρατηγική ψυχραιμία, σε ένα περιβάλλον όπου οι κίνδυνοι μιας δημόσιας εμπλοκής εκτιμώνται ως δυσανάλογοι σε σχέση με τα πιθανά οφέλη.
Στο επίκεντρο των ισραηλινών προτεραιοτήτων παραμένει η αντιμετώπιση του Ιράν και η αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ στον Λίβανο. Οι στόχοι αυτοί απαιτούν διαρκή στρατιωτική εγρήγορση και στενή συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το άνοιγμα ενός ακόμη μετώπου στη Συρία θα σήμαινε κατακερματισμό δυνάμεων και ανάληψη πρόσθετων δεσμεύσεων, την ώρα που τόσο η Άγκυρα όσο και η Δαμασκός φαίνεται να υπολογίζουν τα περιορισμένα περιθώρια ισραηλινής κλιμάκωσης σε πολλαπλά μέτωπα.
Καθοριστικός παράγοντας παραμένει η Τουρκία. Μια δημόσια ισραηλινή στήριξη προς τους Κούρδους θα ερμηνευόταν από την Άγκυρα ως εχθρική ενέργεια, με σοβαρές επιπτώσεις στις διμερείς σχέσεις και αλυσιδωτές συνέπειες, από τις εξελίξεις στη Γάζα έως τις ισορροπίες με την Ουάσιγκτον. Τα μηνύματα των ΗΠΑ, που δείχνουν διάθεση ενσωμάτωσης της Τουρκίας στους μεταπολεμικούς σχεδιασμούς της περιοχής, ενισχύουν την ανάγκη του Ισραήλ να κινηθεί με ιδιαίτερη προσοχή.
Η εξάρτηση της ισραηλινής στρατηγικής από την αμερικανική στήριξη καθιστά ακόμη πιο επιφυλακτική αυτή τη γραμμή. Το Ισραήλ χρειάζεται πολιτική κάλυψη για τις κυρώσεις κατά του Ιράν, ανταλλαγή πληροφοριών και συντονισμό σε ενδεχόμενες στρατιωτικές επιλογές, ενώ παράλληλα διαχειρίζεται την κρίση στη Γάζα. Σε αυτό το πλαίσιο, μια ανοιχτή σύγκρουση με την Τουρκία μέσω του συριακού πεδίου θεωρείται πολιτικά και στρατηγικά ασύμφορη.
Την ίδια στιγμή, δεν λείπουν οι ενδείξεις παρασκηνιακών επαφών με τη Δαμασκό και τη Μόσχα σε θέματα ασφάλειας, όπως η διατήρηση της ελευθερίας δράσης κατά ιρανικών στόχων, η αποτροπή μεταφοράς όπλων προς τον Λίβανο και η σταθερότητα στη νότια Συρία. Η αποστασιοποίηση από τους Κούρδους ενδέχεται να αποτελεί μέρος ενός άτυπου ανταλλάγματος για ευρύτερες συνεννοήσεις.
Τέλος, ισραηλινοί αναλυτές επισημαίνουν ότι μια δημόσια παρέμβαση θα μπορούσε να λειτουργήσει εις βάρος των ίδιων των Κούρδων, παρουσιάζοντάς τους ως «εργαλεία ξένων δυνάμεων» και οδηγώντας σε σκληρότερη καταστολή ή σε γενίκευση των συγκρούσεων. Υπό αυτό το πρίσμα, η επιλογή της σιωπηρής ή διακριτικής στήριξης προβάλλεται ως η λιγότερο επιβλαβής λύση σε μια περιοχή όπου τα περιθώρια ελιγμών είναι εξαιρετικά περιορισμένα και οι κίνδυνοι πολλαπλοί.