Η στάση του Πεκίνου στην κρίση του Ιράν αποτελεί ένα μάθημα γεωπολιτικού κυνισμού και στρατηγικής υπομονής.
Η Κίνα αποφεύγει την άμεση εμπλοκή, αρνούμενη να «κάψει γέφυρες», ενώ ταυτόχρονα εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να ενισχύσει τη θέση της ως απαραίτητος διπλωματικός και εμπορικός παίκτης.
Το Διπλό Παιχνίδι του Πεκίνου
Ενώ ο πρόεδρος Τραμπ ταλαντεύεται ανάμεσα στην ελεγχόμενη παύση και την πλήρη στρατιωτική κλιμάκωση, η Κίνα κινείται σε δύο επίπεδα:
Διπλωματική πίεση: Παροτρύνει την Τεχεράνη να παραμείνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για να αποφευχθεί ένα ολοκληρωτικό ενεργειακό σοκ.
Εμπορικοί δίαυλοι: Επιτρέπει σε κινεζικές εταιρείες να προμηθεύουν το Ιράν με υλικό διττής χρήσης, διατηρώντας την επιρροή της στο «σκληρό πυρήνα» της Τεχεράνης.
Η στρατηγική της «υπολογισμένης φθοράς»
Για την Κίνα, ένας παρατεταμένος πόλεμος στη Μέση Ανατολή λειτουργεί ως «μαγνήτης» αμερικανικών πόρων. Όσο η Ουάσινγκτον αναλώνει πολιτικό κεφάλαιο, πυρομαχικά και στρατιωτική προσοχή στον Περσικό Κόλπο, τόσο απομακρύνεται από τον Ινδο-Ειρηνικό, την Ταϊβάν και τη Νότια Σινική Θάλασσα.
Το Πεκίνο επιθυμεί τη φθορά των ΗΠΑ, αλλά όχι το απόλυτο χάος που θα απειλούσε τη ναυσιπλοΐα στον Ορμούζ και τις κινεζικές εισαγωγές πετρελαίου.
Η Σύνοδος της 14ης Μαΐου: Τραμπ vs Σι
Η επικείμενη συνάντηση των δύο ηγετών μετατρέπεται από μια οικονομική συζήτηση για δασμούς σε ένα παζάρι παγκόσμιας ισχύος.
Για τον Τραμπ: Είναι μια προσπάθεια να δείξει ότι ελέγχει ταυτόχρονα την οικονομία και τα πολεμικά μέτωπα, αναζητώντας μια διέξοδο που δεν θα μοιάζει με ήττα.
Για τον Σι: Είναι μια ευκαιρία να αναγνωριστεί η Κίνα ως ο μοναδικός παίκτης που μπορεί να «επιβάλει» αυτοσυγκράτηση στο Ιράν, ζητώντας ανάλογα ανταλλάγματα στο εμπορικό πεδίο.
Το Ιράν στην «αγκαλιά» της ανατολής
Η κρίση φαίνεται να σπρώχνει την Τεχεράνη σε μια βαθύτερη, σχεδόν υπαρξιακή εξάρτηση από τον άξονα Κίνας-Ρωσίας. Υιοθετώντας το «μοντέλο του Πακιστάν», το Ιράν αναζητά στρατιωτική τεχνολογία και πολιτική κάλυψη, προσφέροντας ως αντάλλαγμα στην Κίνα μια μόνιμη γεωπολιτική βάση στην καρδιά της Μέσης Ανατολής.
Η Κίνα δεν επιδιώκει να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ ως «αστυνόμος» της περιοχής. Στόχος της είναι να παραμείνει ένας απαραίτητος μεσολαβητής που καρπώνεται τα οφέλη της σταθερότητας χωρίς να επωμίζεται το στρατιωτικό της κόστος. Στη μεγάλη σκακιέρα, το Πεκίνο περιμένει τη στιγμή που η Ουάσινγκτον θα ζητήσει βοήθεια, μετατρέποντας την αμερικανική ανάγκη σε κινεζικό θρίαμβο.