Σε μια επίδειξη διπλωματικής δεξιοτεχνίας, η Κίνα υφαίνει ένα περίπλοκο δίκτυο πρωτοβουλιών σε πολλαπλά μέτωπα, προετοιμάζοντας το έδαφος για την κρίσιμη σύνοδο κορυφής του Σι Τζινπίνγκ με τον Ντόναλντ Τραμπ στα μέσα Μαΐου.
Η πρόσφατη επίσκεψη του Κινέζου Υπουργού Εξωτερικών, Ουάνγκ Γι, στην Πιονγκγιάνγκ —η πρώτη μετά από έξι χρόνια— δεν ήταν μια απλή εθιμοτυπική κίνηση, αλλά ένα σαφές μήνυμα προς την Ουάσινγκτον ότι το Πεκίνο παραμένει ο απαραίτητος ρυθμιστής των εξελίξεων στην Κορεατική Χερσόνησο.
Διπλωματία σε τρεις άξονες
Αντί για ένα ενιαίο, άκαμπτο σχέδιο, το Πεκίνο εφαρμόζει αυτό που οι αναλυτές αποκαλούν «προσαρμοστική συνοχή». Αυτή η στρατηγική εκτυλίσσεται σε τρία επίπεδα:
Η «Επιστροφή» στη Βόρεια Κορέα: Με την επανέναρξη των σιδηροδρομικών και αεροπορικών συνδέσεων το 2026, η Κίνα επαναφέρει την επιρροή της στον Κιμ Γιονγκ Ουν, διασφαλίζοντας ότι καμία συμφωνία ΗΠΑ-Βόρειας Κορέας δεν θα προχωρήσει χωρίς τη δική της έγκριση.
Η Ισορροπία στη Μέση Ανατολή: Ενώ οι ΗΠΑ αναλώνονται στην κρίση του Ιράν και τον αποκλεισμό του Ορμούζ, η Κίνα τηρεί στάση «υπεύθυνης ηρεμίας». Παρουσιάζεται ως ένας σταθερός και προβλέψιμος εταίρος για τα κράτη του Κόλπου, κερδίζοντας διπλωματικό κεφάλαιο εκεί που η Ουάσινγκτον χάνει έδαφος.
Το Οικονομικό Παζάρι: Το Πεκίνο ακολουθεί μια διπλή οδό· ζητά χαλάρωση των αμερικανικών περιορισμών στην υψηλή τεχνολογία (ημιαγωγοί, AI), προσφέροντας ως αντάλλαγμα την αύξηση εισαγωγών αμερικανικών αγροτικών προϊόντων και αεροσκαφών.
Η Ρωσία ως «ενεργειακό σωσίβιο»
Η στρατηγική του Πεκίνου ενισχύεται από τη στενή επαφή με τη Μόσχα. Η πρόσφατη δέσμευση του Σεργκέι Λαβρόφ ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να «καλύψει το ενεργειακό κενό» που προκαλεί η αστάθεια στη Μέση Ανατολή, προσφέρει στον Σι Τζινπίνγκ μια κρίσιμη δικλείδα ασφαλείας. Με τον Πούτιν να αναμένεται στο Πεκίνο αμέσως μετά τον Τραμπ, η Κίνα επιδεικνύει την ικανότητά της να ισορροπεί μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων.
Το «αγκάθι» της Ταϊβάν και το ρίσκο
Παρά την προσεκτική προετοιμασία, το Πεκίνο αντιμετωπίζει κινδύνους. Η απρόβλεπτη συμπεριφορά της Πιονγκγιάνγκ και οι κατηγορίες των ΗΠΑ για έμμεση βοήθεια προς το Ιράν θα μπορούσαν να τορπιλίσουν το κλίμα. Ωστόσο, στην Ταϊβάν, η Κίνα εφαρμόζει ήδη «ήπια ισχύ», προσφέροντας κίνητρα και διευκολύνσεις για να επηρεάσει το εσωτερικό πολιτικό κλίμα του νησιού πριν από τη σύνοδο.
Συμπέρασμα: Μια σύνοδος με άνισους όρους;
Η καθυστέρηση της συνάντησης Τραμπ-Σι από τον Μάρτιο για τον Μάιο λειτούργησε προς όφελος της Κίνας. Το Πεκίνο δεν προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις απλώς για να συζητήσει δασμούς, αλλά για να εξαργυρώσει τον ρόλο του ως παγκόσμιος σταθεροποιητής.
Ο Σι Τζινπίνγκ φαίνεται να προσέρχεται στο ραντεβού με τον Αμερικανό πρόεδρο έχοντας συγκεντρώσει περισσότερα διπλωματικά «χαρτιά» από όσα ίσως υπολογίζει η Ουάσινγκτον, μετατρέποντας τις περιφερειακές κρίσεις σε δικό του διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.