Η δεύτερη συνάντηση μεταξύ Ισραήλ και Λιβάνου στον Λευκό Οίκο κατέληξε στην τριεβδομάδη παράταση της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός, με τον Πρόεδρο Τραμπ να προγραμματίζει νέα σύνοδο κορυφής με τους Νετανιάχου και Αούν τον επόμενο μήνα.
Ωστόσο, πίσω από τις διπλωματικές ανακοινώσεις κρύβεται μια παράδοξη πραγματικότητα: η εκεχειρία παραμένει ανύπαρκτη στο πεδίο των μαχών, καθώς οι εχθροπραξίες δεν σταμάτησαν ποτέ. Η διατήρηση αυτής της «εικονικής» ειρήνης φαίνεται πως εξυπηρετεί τις στρατηγικές επιδιώξεις όλων των εμπλεκόμενων πλευρών, πλην μίας.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η παράταση προσφέρει τον απαραίτητο χρόνο για τις κρίσιμες παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις με το Ιράν. Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, έχοντας ήδη «ξεπληρώσει» το ηθικό της χρέος προς τη Χεζμπολάχ με την αρχική συμφωνία, δείχνει πλέον διατεθειμένη να επικεντρωθεί αποκλειστικά στα δικά της εθνικά μέτωπα στις συνομιλίες με την Ουάσιγκτον.
Το Ισραήλ αξιοποιεί την περίοδο αυτή για να εδραιώσει μονομερώς μια «Κίτρινη Ζώνη» στον Νότιο Λίβανο. Με την ανοχή της Βηρυτού και την κάλυψη των ΗΠΑ, ο ισραηλινός στρατός συνεχίζει τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και την κατεδάφιση υποδομών σε δεκάδες παραμεθόρια χωριά. Παράλληλα, η λιβανική κυβέρνηση, αν και ζητά επίσημα την αποχώρηση του Ισραήλ, παρακολουθεί αμέτοχη την αποδυνάμωση της Χεζμπολάχ, ελπίζοντας στο τέλος της κυριαρχίας των παραστρατιωτικών οργανώσεων στη χώρα.
Σε αυτό το σκηνικό, η Χεζμπολάχ εμφανίζεται ως ο μοναδικός χαμένος. Απομονωμένη πολιτικά και στρατιωτικά, η οργάνωση συνεχίζει τις επιθέσεις κατά του Ισραήλ σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να υπενθυμίσει την παρουσία της στο Ιράν. Φοβάται πως μια ενδεχόμενη συνολική συμφωνία της Τεχεράνης με την κυβέρνηση Τραμπ θα μπορούσε να οδηγήσει στην οριστική εγκατάλειψή της.