Μετά από έξι εβδομάδες πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και ΗΠΑ, η Σαουδική Αραβία επιμένει σε μια στάση προσεκτικής αναμονής, αποφεύγοντας την άμεση εμπλοκή παρά το γεγονός ότι ο πόλεμος έχει ήδη πλήξει την καρδιά του Περσικού Κόλπου.
Παρότι το Ριάντ επιτρέπει τη χρήση των βάσεών του από τις αμερικανικές δυνάμεις, αρνείται να συμμετάσχει ενεργά στις επιχειρήσεις, επιλέγοντας τον δρόμο των διπλωματικών προειδοποιήσεων και της στήριξης των μεσολαβητικών προσπαθειών του Πακιστάν.
Ο φόβος της διπλής ηγεμονίας
Η στάση αυτή δεν είναι τυχαία, αλλά αποτελεί προέκταση μιας στρατηγικής εξισορρόπησης. Η Σαουδική Αραβία φοβάται εξίσου ένα υπερβολικά ισχυρό Ιράν και ένα κυρίαρχο Ισραήλ που θα καθορίζει μόνο του την τύχη της Μέσης Ανατολής. Το Ριάντ δεν επιθυμεί να γίνει δορυφόρος καμίας πλευράς, ενώ ταυτόχρονα τρέμει το ενδεχόμενο να στοχοποιηθούν οι πετρελαϊκές του υποδομές από το Ιράν ή τους Χούθι της Υεμένης, γεγονός που θα τίναζε στον αέρα την οικονομία του.
Το τέλος της αμερικανικής παντοδυναμίας
Η κρίση αυτή επιβεβαίωσε στο Ριάντ ότι δεν μπορεί πλέον να βασίζεται αποκλειστικά στις εγγυήσεις ασφαλείας των ΗΠΑ. Η αποτυχία της Ουάσινγκτον να προστατεύσει αποτελεσματικά τις υποδομές του Κόλπου στο παρελθόν ώθησε τη Σαουδική Αραβία να αναζητήσει νέους συμμάχους. Στο πλαίσιο αυτό, ενισχύει έναν νέο περιφερειακό άξονα με την Αίγυπτο, το Πακιστάν και την Τουρκία, ενώ ταυτόχρονα στρέφεται προς την Κίνα για διπλωματική υποστήριξη.
Η «σκακιέρα» της επόμενης μέρας
Παρά τη βαθιά δυσπιστία προς τη νέα, πιο σκληροπυρηνική ηγεσία της Τεχεράνης, η Σαουδική Αραβία αντιλαμβάνεται ότι η γεωγραφία δεν αλλάζει. Η επόμενη μέρα του πολέμου απαιτεί μια νέα διευθέτηση με το Ιράν για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, προκειμένου να αποφευχθεί ένας ατέρμονος κύκλος αίματος που θα καταστρέψει τα οικονομικά οράματα του Κόλπου.
Το Ριάντ φιλοδοξεί να ηγηθεί ενός ενωμένου Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC), το οποίο θα λειτουργεί ως αυτόνομος στρατηγικός παίκτης. Αν καταφέρει να σφυρηλατήσει ένα σύμφωνο μη επίθεσης με το Ιράν, διατηρώντας παράλληλα τις ισχυρές άμυνες που του προσφέρουν οι νέοι του σύμμαχοι, η Σαουδική Αραβία μπορεί να βγει από τη σύγκρουση με ενισχυμένο διεθνή ρόλο, αποφεύγοντας την παγίδα της πλήρους εξάρτησης από τη Δύση ή το Ισραήλ.