Σε μια κίνηση που ερμηνεύεται ως στρατηγική ανάσα και προσπάθεια απεμπλοκής, ο Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε την πενθήμερη αναστολή των αμερικανικών επιθέσεων κατά των ενεργειακών υποδομών του Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος συνοδεύει αυτή την παύση με ρητορική αισιοδοξίας, κάνοντας λόγο για «παραγωγικές επαφές» και σύγκλιση με την Τεχεράνη, την ώρα που στο παρασκήνιο κινούνται πρόσωπα-κλειδιά όπως ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο Στιβ Γουίτκοφ, με τη διαμεσολάβηση τρίτων χωρών.
Η μεταστροφή αυτή δεν αποτελεί τυχαία επιλογή, αλλά προϊόν ισχυρών πιέσεων που δέχεται ο Λευκός Οίκος. Αναλυτές επισημαίνουν ότι ο Τραμπ, που παραδοσιακά επιδιώκει «γρήγορες νίκες», βρίσκεται αντιμέτωπος με έναν πόλεμο που αποδεικνύεται απρόσμενα χρονοβόρος και αντιδημοφιλής. Το 53% των Αμερικανών πολιτών αντιτίθεται στη σύγκρουση, κυρίως λόγω του άμεσου αντίκτυπου στην τσέπη τους από την αύξηση των τιμών της ενέργειας, γεγονός που προκαλεί φθορά ακόμη και στον σκληρό πυρήνα του κινήματος MAGA ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών.
Παράλληλα, το Ιράν έχει καταφέρει να μετακυλήσει την πίεση στους συμμάχους των ΗΠΑ στον Κόλπο. Απειλώντας τις δικές τους ενεργειακές υποδομές, η Τεχεράνη ωθεί χώρες όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ να επανεξετάσουν τις επενδυτικές τους δεσμεύσεις προς την Ουάσιγκτον, χρησιμοποιώντας την οικονομική τους ισχύ ως μοχλό πίεσης προς τον Τραμπ. Η διαταραχή των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού και ο κίνδυνος οριστικού κλεισίματος μονάδων παραγωγής ενισχύουν το αίσθημα ότι το κόστος της σύγκρουσης υπερβαίνει τα όποια γεωπολιτικά οφέλη.
Το μεγαλύτερο «αγκάθι» παραμένει ο έλεγχος των Στενών του Ορμούζ. Παρά τη συντριπτική στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν ήδη εξουδετερώσει την ιρανική αεροπορία και αεράμυνα, το Ιράν διατηρεί το «υπερόπλο» του κλεισίματος των Στενών, απαιτώντας πλέον ανταλλάγματα για την ομαλή λειτουργία τους.
Η Ουάσιγκτον φαίνεται να συνειδητοποιεί ότι ακόμη και μια επιτυχημένη κατάληψη στρατηγικών σημείων, όπως η νήσος Χαργκ, γεννά δυσεπίλυτα ερωτήματα για την επόμενη μέρα και το κόστος μιας πιθανής κατοχής. Έτσι, ο Τραμπ επιχειρεί μια τακτική αναδίπλωση, αναζητώντας μια συμφωνία που θα του επιτρέψει να αποχωρήσει «νικητής», αποφεύγοντας μια γενικευμένη ενεργειακή και οικονομική κατάρρευση.