Με μια οριακή έγκριση από την αμερικανική Γερουσία, ο Κέβιν Γουόρς αναλαμβάνει την προεδρία της Federal Reserve, κληρονομώντας ένα εκρηκτικό κοκτέιλ πολιτικών πιέσεων, πληθωριστικών κινδύνων και εσωτερικού διχασμού.
Ο νέος επικεφαλής της Fed καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στις έντονες απαιτήσεις του Ντόναλντ Τραμπ για δραματική μείωση των επιτοκίων στο 1% ή και χαμηλότερα (από το τρέχον 3,5% - 3,75%) και στην ανάγκη διαφύλαξης της θεσμικής ανεξαρτησίας της τράπεζας.
Η θητεία του Γουόρς ξεκινά με μια ιστορική πρωτοτυπία: για πρώτη φορά από το 1948, ο απερχόμενος πρόεδρος, Τζερόμ Πάουελ, επέλεξε να παραμείνει στο διοικητικό συμβούλιο έως το 2028.
Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται ως ένα σαφές ανάχωμα προστασίας του θεσμού απέναντι στην κυβερνητική πίεση, ειδικά μετά τις πρόσφατες δικαστικές και ποινικές έρευνες εναντίον στελεχών της Fed, οι οποίες θεωρήθηκαν απόπειρες υπονόμευσης της κεντρικής τράπεζας. Παράλληλα, η παραμονή του Πάουελ στερεί από τον Τραμπ τη δυνατότητα να διορίσει ένα νέο, φίλα προσκείμενο μέλος.
Στο οικονομικό πεδίο, ο Γουόρς βρίσκεται αντιμέτωπος με την αναζωπύρωση του πληθωρισμού λόγω του πολέμου στο Ιράν, γεγονός που, σε συνδυασμό με την ανθεκτική αγορά εργασίας, καθιστά ρισκοκίνδυνη οποιαδήποτε βιαστική μείωση επιτοκίων.
Ο ίδιος βέβαια εναποθέτει τις ελπίδες του στην τεχνολογική έκρηξη της Τεχνητής Νοημοσύνης, θεωρώντας ότι η αύξηση της παραγωγικότητας μπορεί να επιτρέψει τη νομισματική χαλάρωση χωρίς τον φόβο νέων ανατιμήσεων.
Την ίδια στιγμή, ο νέος πρόεδρος καλείται να διαχειριστεί τον «φουσκωμένο» ισολογισμό της Fed, ο οποίος ξεπερνά τα 6 τρισεκατομμύρια δολάρια μετά τα αλλεπάλληλα προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης.
Ο Γουόρς, ο οποίος είχε παραιτηθεί από τη Fed το 2011 διαφωνώντας με τη στρέβλωση των αγορών μέσω αυτών των μαζικών αγορών κρατικών τίτλων, θεωρεί πλέον προτεραιότητα τη μείωση των περιουσιακών στοιχείων της τράπεζας, παρά τις εσωτερικές διαφωνίες.
Η επιθυμία του Γουόρς για έντονες συζητήσεις και «οικογενειακές διαμάχες» εντός του 12μελούς συμβουλίου φαίνεται πως θα γίνει γρήγορα πραγματικότητα, καθώς η Fed εμφανίζεται πιο διχασμένη από ποτέ.
Με τις ψήφους διαφωνίας να έχουν φτάσει σε επίπεδα ρεκόρ από το 1992, η μεγαλύτερη πρόκληση για τον νέο πρόεδρο θα είναι να γεφυρώσει τις εσωτερικές αντιθέσεις, ώστε η κεντρική τράπεζα να εκπέμψει ένα σήμα σταθερότητας και βεβαιότητας προς τις διεθνείς αγορές.