Ενώ τα αστικά κέντρα κατακλύζονται συχνά από καρναβαλικές εκδηλώσεις ευρωπαϊκών προτύπων και αισθητικής «κιτς», η ελληνική επαρχία επιμένει παραδοσιακά, αναβιώνοντας δρώμενα με πανάρχαιες ρίζες.
Από τη Μακεδονία μέχρι την Κρήτη και τις Κυκλάδες, οι ελληνικές Απόκριες παραμένουν ένα ζωντανό μωσαϊκό τελετουργιών που συνδέουν τη σύγχρονη εποχή με τη διονυσιακή λατρεία και την ιστορική ταυτότητα κάθε τόπου.
Τα «Προσωπεία» της Παράδοσης: Από τον Βορρά στον Νότο
Νάουσα: «Γενίτσαροι και Μπούλες» Ένα από τα πιο επιβλητικά δρώμενα, όπου η πειθαρχία συναντά την ιερότητα. Οι νέοι άνδρες, με την παραδοσιακή φουστανέλα και τις χειροποίητες μάσκες (πρόσωποι), σχηματίζουν μπουλούκια και χορεύουν υπό τους ήχους του ζουρνά, διατηρώντας αναλλοίωτο ένα έθιμο που θεωρείται τελετή ενηλικίωσης.
Σοχός Θεσσαλονίκης: Οι Κουδουνοφόροι «Μέριου» Ντυμένοι με προβιές και φέροντας βαριά κουδούνια, οι συμμετέχοντες προκαλούν εκκωφαντικό θόρυβο για να «ξυπνήσουν» τη φύση από τον χειμερινό λήθαργο. Οι φωτιές «Ζάπους» και ο σατιρικός γάμος συμπληρώνουν το σκηνικό του εξαγνισμού.
Γέργερη Ηρακλείου: Οι «Αρκουδιάρηδες» Στην καρδιά της Κρήτης, η παράδοση θέλει τους ντόπιους να βάφονται με φούμο και να αναπαριστούν αγροτικές εργασίες και κοινωνικές τελετές (γάμος, κηδεία), παρασύροντας τους επισκέπτες σε ένα αυθεντικό, διονυσιακό γλέντι.
Αμοργός: Ο «Καπετάνιος» Στα Θολάρια, η παράδοση του νησιού ζωντανεύει μέσα από την πομπή του Καπετάνιου και του Μπαϊλακτάρη. Το στολισμένο κοντάρι με τρόφιμα συμβολίζει την αφθονία, ενώ το νησιώτικο γλέντι σηματοδοτεί την είσοδο στη Σαρακοστή.
Νάξος: Λαμπαδηφορίες και Κορδελάτοι Στο Φιλώτι, οι κάτοικοι με λευκά σεντόνια και δάδες αναβιώνουν τα αρχαία Ανθεστήρια, ενώ οι Κουδουνάτοι με τις προβιές τους υπενθυμίζουν τις βαθιές ρίζες των ελληνικών εθίμων στον χρόνο.
Ιωάννινα: Οι «Τζαμάλες» Στις γειτονιές των Ιωαννίνων, η νύχτα της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς φωτίζεται από τις «Τζαμάλες». Πρόκειται για μεγάλες υπαίθριες φωτιές που στήνονται σε κυκλικά σχήματα πάνω σε άμμο, γύρω από τις οποίες στήνεται ένα αδιάκοπο γλέντι με χορό, κρασί και παραδοσιακή φασολάδα. Το έθιμο έχει τις ρίζες του στην τουρκοκρατία και συμβολίζει τον εξαγνισμό, το «κάψιμο» του κακού και την προετοιμασία για την άνοιξη.