Ενώ πριν από έναν χρόνο η παρουσία του Αντιπροέδρου Τζέι Ντι Βανς στο Μόναχο είχε πυροδοτήσει σενάρια για ένα επικείμενο «διαζύγιο» μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, ο νυν Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, επέλεξε μια διαφορετική προσέγγιση. Χρησιμοποιώντας τη μεταφορά του γάμου, ο Ρούμπιο τόνισε ότι οι δεσμοί των δύο πλευρών είναι ακατάλυτοι και «για πάντα».
Παρά τη διαφορά στο ύφος, η ουσία παραμένει ίδια: η Ουάσιγκτον απαιτεί μια Ευρώπη που θα είναι ισότιμος και ικανός εταίρος, και όχι ένας «εξαρτώμενος» σύμμαχος που αναπαύεται ενώ η Αμερική σηκώνει το βάρος των παγκόσμιων απειλών.
Νέα εποχή, νέες απαιτήσεις
Η συμμαχία του ΝΑΤΟ, που ιδρύθηκε το 1949 για να περιορίσει τη σοβιετική επιρροή και να σταθεροποιήσει τη Γερμανία, έχει αλλάξει ριζικά. Σήμερα, με τον Βλαντιμίρ Πούτιν να συνεχίζει τον πόλεμο στην Ουκρανία και να σφυρηλατεί συμμαχίες «χωρίς όρια» με την Κίνα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα, οι ΗΠΑ ξεκαθαρίζουν ότι η εποχή του Σχεδίου Μάρσαλ έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Ο Ρούμπιο υπογράμμισε ότι το πεπρωμένο των δύο ηπείρων είναι κοινό, αλλά η Ευρώπη οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της, ειδικά τη στιγμή που ο άξονας Μόσχας-Πεκίνου απειλεί τη διεθνή ασφάλεια.
Μια συμμαχία «πολλών ταχυτήτων»
Στην ανάλυση επισημαίνεται ότι η σχέση της Αμερικής με την Ευρώπη δεν είναι ενιαία. Χώρες όπως η Πολωνία, η Φινλανδία και οι χώρες της Βαλτικής χαρακτηρίζονται ως υποδειγματικοί σύμμαχοι που επενδύουν έμπρακτα στη συλλογική ασφάλεια. Αντίθετα, χώρες όπως η Ισπανία, ο Καναδάς και η Γαλλία αντιμετωπίζονται με σκεπτικισμό, ενώ η πρόσφατη άρνηση της Βρετανίας να επιτρέψει τη χρήση βάσεων κατά του Ιράν προκαλεί τριγμούς. Η Ουάσιγκτον αναζητά συνοχή σε ένα περιβάλλον όπου ορισμένοι εταίροι φαίνονται απρόθυμοι να ακολουθήσουν τον ρυθμό των εξελίξεων.
Ο κίνδυνος του πολιτικού κενού
Η αισιοδοξία της ομιλίας Ρούμπιο μετριάζεται από την παρουσία στελεχών της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών, όπως η Αλεξάνδρεια Οκάσιο-Κορτέζ, η οποία επικρίθηκε για έλλειψη σαφούς στρατηγικής σε κρίσιμα ζητήματα όπως η Ταϊβάν. Η προειδοποίηση είναι σαφής: Εάν οι Ευρωπαίοι δεν ανταποκριθούν στις προκλήσεις και εάν στο μέλλον η αμερικανική ηγεσία αποδυναμωθεί, η Ευρώπη κινδυνεύει να βρεθεί σε έναν «αναγκαστικό γάμο» με αυταρχικά καθεστώτα. Σε μια τέτοια περίπτωση, η εξάρτηση από τη Ρωσία, την Κίνα ή το Ιράν θα είναι ένας δεσμός που θα λυθεί μόνο με την οριστική κατάρρευση της δυτικής κυριαρχίας.