Παρά την αποτυχία των προσπαθειών για ειρηνευτική λύση με το Ιράν, ο Ντόναλντ Τραμπ παραμένει ακλόνητος στην εμπιστοσύνη του προς το «δίδυμο» των διαπραγματευτών του: τον γαμπρό του, Τζάρεντ Κούσνερ, και τον ειδικό απεσταλμένο Στιβ Γουίτκοφ.
Ο Αμερικανός πρόεδρος επιμένει ότι η ίδια επιχειρηματική νοοτροπία που «χτίζει» μεγάλες συμφωνίες στον τομέα των ακινήτων, είναι το «κλειδί» για να λυθούν οι πιο περίπλοκες γεωπολιτικές συγκρούσεις του πλανήτη.
Η «επιχειρηματική» προσέγγιση της διεθνούς πολιτικής
Στο εσωτερικό του Λευκού Οίκου, η διπλωματία αντιμετωπίζεται ως μια μεγάλη εμπορική συμφωνία. Μια ολιγομελής ομάδα, απαλλαγμένη από τη γραφειοκρατία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, αναλαμβάνει να «τρέξει» ταυτόχρονα τις κρίσεις σε Μέση Ανατολή και Ουκρανία. Χαρακτηριστικό του εξαντλητικού ρυθμού τους είναι το πρόσφατο παράδειγμα της Γενεύης, όπου οι δύο άνδρες πραγματοποίησαν μέσα σε μία ημέρα διαδοχικές συναντήσεις με Ιρανούς, Ουκρανούς και Ρώσους αξιωματούχους, σε ένα πρόγραμμα που θυμίζει έντονα τις ταχύτητες κλεισίματος «μεγάλων συμβολαίων».
Το ρίσκο της «υπερεπέκτασης»
Η μέθοδος αυτή έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις. Έμπειροι διπλωμάτες, όπως ο πρώην διαπραγματευτής Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ, προειδοποιούν για τον «κίνδυνο υπερεπέκτασης», τονίζοντας ότι η απουσία βαθιάς γνώσης της ιστορίας, της θρησκείας και της ψυχολογίας των λαών δεν αναπληρώνεται με επιχειρηματικό ένστικτο. Η αποτυχία της Τεχεράνης να υποχωρήσει στο πυρηνικό ζήτημα – με τους Ιρανούς να διαμηνύουν πως δεν θα παραχωρήσουν διπλωματικά ό,τι θεωρούν ότι μπορούν να υπερασπιστούν στρατιωτικά – αποτελεί την πιο ηχηρή απόδειξη της δυσκολίας του εγχειρήματος.
Η στρατηγική «μόχλευσης»
Παρά τις επικρίσεις, ο Τραμπ βλέπει τα πράγματα εργαλειακά: αν μια διαπραγμάτευση αποτύχει (όπως με το Ιράν), η αποτυχία μπορεί να μετατραπεί σε μοχλό πίεσης για την επόμενη συμφωνία. Ο Αμερικανός πρόεδρος εκτιμά ότι ο «αποδεκατισμός» του Ιράν ενισχύει τελικά τις Συμφωνίες του Αβραάμ, ανοίγοντας τον δρόμο για νέες εντάξεις αραβικών χωρών στο πλευρό του Ισραήλ, παρά την εύθραυστη κατάσταση στη Γάζα και το αδιέξοδο στην Ουκρανία.
Το «μοντέλο των δύο» παραμένει μια πρωτοφανής προσπάθεια στην ιστορία της αμερικανικής διπλωματίας. Ενώ η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι αυτή η μικρή ομάδα «καταλαβαίνει τα περίπλοκα στοιχεία μιας συμφωνίας» καλύτερα από κάθε άλλον, οι επικριτές επιμένουν ότι οι διεθνείς κρίσεις δεν είναι «αρχιτεκτονικά σχέδια» και ότι η έλλειψη εξειδικευμένης διπλωματικής υποδομής μπορεί να αποδειχθεί μοιραία.