Η πρόσφατη επανέναρξη των ισραηλινών στρατιωτικών επιχειρήσεων στον Λίβανο, μετά την εκτόξευση ρουκετών από τη Χεζμπολάχ την 1η Μαρτίου, φέρνει στο προσκήνιο την παταγώδη αποτυχία της Βηρυτού να τηρήσει τις διεθνείς δεσμεύσεις της.
Παρά την υπογραφή της συμφωνίας παύσης των εχθροπραξιών τον Νοέμβριο του 2024 και το ψήφισμα 1701 του ΟΗΕ, η λιβανέζικη κυβέρνηση παρέμεινε αδρανής για 15 μήνες, οδηγώντας τη χώρα ξανά στο χείλος της καταστροφής.
Ένας στρατός σε αποσύνθεση
Οι Ένοπλες Δυνάμεις του Λιβάνου (LAF) παρουσιάζουν εικόνα κατάρρευσης. Με τους μισθούς να καλύπτονται από το Κατάρ και τον εξοπλισμό από τις ΗΠΑ, οι στρατιώτες αναγκάζονται να κάνουν δεύτερες δουλειές ως πορτιέρηδες ή οδηγοί ταξί για να επιβιώσουν. Η υλικοτεχνική υποδομή είναι τραγική, με στρατιώτες να ζητούν τροφή και νερό από πολίτες κατά τη διάρκεια των αναπτύξεών τους.
Η «σκιά» της Χεζμπολάχ πάνω από την ιεραρχία
Το Ιράν και η Χεζμπολάχ έχουν καταφέρει να ελέγξουν πλήρως τις πληροφορίες και την ηγεσία του στρατού:
Κατασκοπεία: Η Χεζμπολάχ διαθέτει ανώτερο μηχανισμό πληροφοριών, παρακολουθώντας κάθε αξιωματικό του τακτικού στρατού.
Πολιτική επιρροή: Ο διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων, Ροντόλφ Χαϊκάλ, θεωρείται ότι απολαμβάνει της έγκρισης της οργάνωσης, κάτι που εξηγεί τη συχνή αντι-ισραηλινή ρητορική του, ακόμα και όταν αναζητά στήριξη από την Ουάσιγκτον.
Πολιτική παράλυση και το «φάντασμα» του 2005
Αν και η «Επανάσταση των Κέδρων» το 2005 απέδειξε ότι η εθνική ενότητα μπορεί να εκδιώξει ξένες δυνάμεις, η σημερινή πολιτική σκηνή είναι κατακερματισμένη. Οι χριστιανικές ομάδες παραμένουν εσωστρεφείς, οι Δρούζοι αποφεύγουν το ρίσκο και οι Σουνίτες αδυνατούν να δράσουν ενωμένα. Το σεχταριστικό σύστημα του Λιβάνου παγιδεύει το κράτος, καθώς η επικοινωνία με τη σιιτική κοινότητα γίνεται αποκλειστικά μέσω της Χεζμπολάχ και του Ναμπίχ Μπέρι.
Η στρατηγική του «αποδιοπομπαίου τράγου»
Για να καλύψει την πολιτική του αδυναμία, ο Λίβανος χρησιμοποιεί διαχρονικά το Ισραήλ ως δικαιολογία. Αντί να προχωρήσει στον αφοπλισμό της πολιτοφυλακής για να σταματήσουν οι ισραηλινές επιχειρήσεις, η Βηρυτός απαιτεί πρώτα την αποχώρηση του Ισραήλ, συντηρώντας έτσι το πρόσχημα της «αντίστασης» για τη Χεζμπολάχ.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται: όπως και το 2000, όταν το Ισραήλ αποχώρησε μονομερώς χωρίς το Λίβανο να ανακτήσει τον έλεγχο, έτσι και το 2026 η χώρα παραμένει όμηρος των φιλοϊρανικών δυνάμεων. Η έλλειψη βούλησης και ικανότητας της Βηρυτού δεν άφησε στο Ισραήλ άλλη επιλογή από την ανάληψη δράσης για τη διάλυση της απειλής στα βόρεια σύνορά του, με τον Λίβανο να επωμίζεται πλέον το βαρύ τίμημα ενός πολέμου που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί.