Εντείνονται οι εκτιμήσεις για ενδεχόμενη στρατιωτική κλιμάκωση στον Περσικό Κόλπο, καθώς χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες κατευθύνονται προς τη Μέση Ανατολή, με σενάρια που θέλουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να εξετάζουν ακόμη και την κατάληψη στρατηγικών ιρανικών νησιών. Στο επίκεντρο των αναλύσεων βρίσκεται το νησί Χαργκ, βασικός ενεργειακός κόμβος του Ιράν, μέσω του οποίου διακινείται περίπου το 90% των εξαγωγών πετρελαίου της χώρας.
Ωστόσο, στρατιωτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι το Χαργκ αποτελεί μόνο ένα μέρος ενός ευρύτερου γεωστρατηγικού πλέγματος. Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζει ένα σύμπλεγμα νησιών στον Περσικό Κόλπο — Αμπού Μούσα, Μεγάλο Τουνμπ, Μικρό Τουνμπ, Χενγκάμ, Κεσμ, Λαράκ και Ορμούζ — τα οποία συγκροτούν αυτό που έχει περιγραφεί ως «αμυντικό τόξο» του Ιράν. Η γεωγραφική τους διάταξη επιτρέπει στην Τεχεράνη να ασκεί ουσιαστικό έλεγχο στη ναυσιπλοΐα, ιδίως στο κρίσιμο Στενό του Ορμούζ.
Τα δυτικότερα νησιά, όπως το Αμπού Μούσα και τα δύο Τουνμπ, θεωρούνται κομβικά, καθώς η στενότητα των θαλάσσιων περασμάτων αναγκάζει μεγάλα εμπορικά και πολεμικά πλοία να διέρχονται σε κοντινή απόσταση, καθιστώντας τα ευάλωτα σε επιθέσεις από ταχύπλοα, ναρκοθετικά μέσα ή drones των Φρουρών της Επανάστασης. Η στρατιωτική ενίσχυση αυτών των σημείων τα τελευταία χρόνια έχει εντείνει τις ανησυχίες για την ικανότητα του Ιράν να διακόψει τη διεθνή ναυσιπλοΐα.
Στο ενδεχόμενο μιας αμερικανικής επιχείρησης, η εξουδετέρωση των ιρανικών θέσεων στα νησιά αυτά θεωρείται προϋπόθεση για την ασφαλή διέλευση πολεμικών πλοίων και την υλοποίηση αποβατικών ενεργειών. Εκτιμάται ότι θα απαιτηθεί σημαντική στρατιωτική δύναμη, πιθανώς με τη συμμετοχή μονάδων εκστρατείας πεζοναυτών, ενώ η επιχείρηση θα μπορούσε να εξελιχθεί είτε με αποβάσεις από θαλάσσης είτε με αεροπορικές ρίψεις δυνάμεων.
Παράλληλα, η επιχείρηση θα αντιμετώπιζε σοβαρούς κινδύνους. Τα νησιά όπως το Ορμούζ, το Λαράκ και το Κεσμ, αλλά και η ιρανική ενδοχώρα, διαθέτουν αντιαεροπορικά και πυραυλικά συστήματα που μπορούν να πλήξουν τόσο αποβατικές δυνάμεις όσο και μέσα αεροπορικής υποστήριξης. Επιπλέον, ακόμη και σε περίπτωση επιτυχούς κατάληψης, θα απαιτηθεί διατήρηση ισχυρής δύναμης κατοχής, εκτεθειμένης σε συνεχή πλήγματα από drones, πυραύλους και πυροβολικό.
Οι επιχειρήσεις, σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, θα μπορούσαν να διαρκέσουν από λίγες ημέρες έως και δύο εβδομάδες, με σημαντικά στρατηγικά οφέλη, όπως ο έλεγχος του Στενού του Ορμούζ και ο περιορισμός της ικανότητας του Ιράν να εξαπολύει επιθέσεις από τα νησιά. Ωστόσο, τα οφέλη αυτά συνοδεύονται από υψηλό επιχειρησιακό και πολιτικό κόστος.
Σημαντική είναι και η πολιτική διάσταση του ζητήματος. Ορισμένα από τα νησιά, όπως το Αμπού Μούσα και τα Τουνμπ, αποτελούν αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων από τη δεκαετία του 1970. Ενδεχόμενη αμερικανική κατάληψή τους θα δημιουργούσε διλήμματα ως προς τη μελλοντική τους διαχείριση, με πιθανές επιπτώσεις στις σχέσεις της Ουάσινγκτον με τους περιφερειακούς συμμάχους της.
Την ίδια ώρα, η διπλωματική διάσταση παραμένει ανοιχτή. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει δώσει περιθώριο έως τις αρχές Απριλίου για την επίτευξη συμφωνίας με την Τεχεράνη, ενώ αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης κάνουν λόγο για πρόοδο στις συνομιλίες, χωρίς όμως να αποκλείουν τη συνέχιση των στρατιωτικών πιέσεων.
Σύμφωνα με πληροφορίες, περίπου 4.000 Αμερικανοί στρατιώτες βρίσκονται ήδη καθ’ οδόν προς την περιοχή, ενώ επιπλέον δυνάμεις έχουν τεθεί σε κατάσταση ετοιμότητας. Η συγκέντρωση αυτή ενισχύει τα σενάρια περί ενδεχόμενης στρατιωτικής επιχείρησης, χωρίς ωστόσο να υπάρχει σαφές χρονοδιάγραμμα.
Σε κάθε περίπτωση, όπως επισημαίνουν αναλυτές, δεν υπάρχουν «ανώδυνες» επιλογές. Κάθε στρατιωτική κίνηση ενέχει κινδύνους κλιμάκωσης, ενώ ακόμη και μια επιτυχής επιχείρηση θα μπορούσε να οδηγήσει σε παρατεταμένη εμπλοκή και σε ευρύτερες γεωπολιτικές αναταράξεις στην περιοχή.