Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια εξαιρετικά επικίνδυνη φάση, καθώς η σύρραξη παύει να είναι διμερής και λαμβάνει πλέον διαστάσεις γενικευμένης περιφερειακής αναμέτρησης.
Η επιβεβαίωση δεύτερης επίθεσης με drones από το κίνημα των Χούθι της Υεμένης εναντίον του Ισραήλ σηματοδοτεί μια στρατηγική στροφή: το Ιράν ενεργοποιεί τους συμμάχους του για να διασπάσει την ισραηλινή αεράμυνα και να μεταφέρει την πίεση σε ζωτικής σημασίας θαλάσσιες οδούς, όπως το στενό Μπαμπ αλ-Μαντάμπ.
Την ίδια ώρα, το Ισραήλ κλιμακώνει τις επιχειρήσεις του σε δύο άξονες:
Μέτωπο Ιράν: Περισσότερα από 140 αεροπορικά πλήγματα έχουν σημειωθεί σε ιρανικό έδαφος, στοχεύοντας τις υποδομές πυραύλων της Τεχεράνης, οι οποίες ωστόσο παραμένουν λειτουργικές μετά από εβδομάδες βομβαρδισμών.
Μέτωπο Λιβάνου: Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου έδωσε εντολή για επέκταση των επιχειρήσεων κατά της Χεζμπολάχ στο νότιο Λίβανο, με στόχο τη δημιουργία «νεκρής ζώνης» στα σύνορα.
Παρά το πολεμικό σκηνικό, η διπλωματία κινείται στο παρασκήνιο με αντιφατικά μηνύματα. Ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτηρίζει τη νέα ηγεσία του Ιράν «λογική» και εμφανίζεται αισιόδοξος για μια συμφωνία, ενώ το Πακιστάν προσφέρεται να φιλοξενήσει συνομιλίες.
Ωστόσο, η Τεχεράνη κατηγορεί την Ουάσιγκτον για διπροσωπία, υποστηρίζοντας ότι οι ΗΠΑ προτείνουν διαπραγματεύσεις ενώ ταυτόχρονα ενισχύουν τις στρατιωτικές τους δυνάμεις για πιθανή χερσαία εισβολή.
Οι οικονομικές επιπτώσεις είναι πλέον παγκόσμιες. Η αβεβαιότητα στα στενά του Ορμούζ και του Μπαμπ αλ-Μαντάμπ έχει εκτοξεύσει τις τιμές του πετρελαίου και το κόστος των καυσίμων στην αεροπλοΐα, μετατρέποντας μια περιφερειακή κρίση σε διεθνές οικονομικό πρόβλημα.
Με τους Χούθι να ανοίγει ενεργά το «νότιο μέτωπο», ο πόλεμος διολισθαίνει σε μια παρατεταμένη αναμέτρηση φθοράς, όπου η αποκλιμάκωση φαντάζει ολοένα και πιο δύσκολη.