Η γεωπολιτική πραγματικότητα των ετών 2025-2026 αποκαλύπτει μια παράδοξη αλήθεια: η Ρωσία παραμένει πυρηνική υπερδύναμη, αλλά παύει να λειτουργεί ως τέτοια στο πεδίο της παγκόσμιας επιρροής.
Ενώ το πυρηνικό της οπλοστάσιο και η μόνιμη θέση στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ της εγγυώνται την επιβίωση, η ικανότητά της να προστατεύει τους συμμάχους της και να επιβάλλει τη θέλησή της πέρα από τα σύνορά της έχει υποστεί στρατηγική καθίζηση.
Η αποσύνθεση του δικτύου
Η ανάλυση προτείνει έναν κρίσιμο διαχωρισμό μεταξύ της υπαρξιακής αποτροπής (πυρηνικά) και της αποτροπής δικτύου (ικανότητα προστασίας συμμάχων). Η Μόσχα φαίνεται να χάνει συστηματικά τη δεύτερη:
Συρία: Η πτώση του Άσαντ τον Δεκέμβριο του 2024, μέσα σε μόλις έντεκα ημέρες, απέδειξε ότι η Ρωσία, απορροφημένη από τον πόλεμο στην Ουκρανία, αδυνατούσε να στηρίξει το σημαντικότερο προπύργιό της στη Μεσόγειο.
Βενεζουέλα: Η σύλληψη του Μαδούρο από τις αμερικανικές δυνάμεις τον Ιανουάριο του 2026 ολοκληρώθηκε χωρίς καμία ουσιαστική ρωσική αντίδραση, πέρα από διπλωματικές ανακοινώσεις.
Ιράν: Η αντιστροφή των ρόλων είναι η πλέον αποκαλυπτική. Η Ρωσία από προστάτιδα δύναμη μετατράπηκε σε εξαρτώμενο κόμβο, εισάγοντας οπλισμό (drones) από την Τεχεράνη, ενώ στάθηκε ανήμπορη να αποτρέψει τα πλήγματα κατά της ιρανικής ηγεσίας και υποδομών.
Η στρατηγική της «έμμεσης αποσύνθεσης»
Οι εξελίξεις των τελευταίων δύο ετών περιγράφουν μια μεθοδευμένη υποβάθμιση της ρωσικής ισχύος. Η Δύση και οι περιφερειακοί δρώντες φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι δεν χρειάζεται η άμεση σύγκρουση με μια πυρηνική δύναμη· αρκεί η εξάρθρωση των «κόμβων» της. Χωρίς περιφερειακούς συμμάχους, το «κέντρο» (Μόσχα) παραμένει αλώβητο αλλά επιχειρησιακά άσχετο.
Το κενό μεταξύ ρητορικής και πράξης
Σε αντίθεση με την κρίση του Σουέζ το 1956, όπου μια απλή σοβιετική επιστολή αρκούσε για να αλλάξει τους υπολογισμούς των αντιπάλων, η Ρωσία του 2026 περιορίζεται σε «δελτία τύπου» και άκαρπες εκκλήσεις για εκεχειρία.
Η πρόσφατη χρήση του βέτο στον ΟΗΕ για το Στενό του Ορμούζ δεν αποτελεί επίδειξη ισχύος, αλλά την τελευταία καταφυγή σε έναν θεσμικό μηχανισμό που δεν απαιτεί την ανάπτυξη πραγματικών στρατιωτικών δυνάμεων.