Η Λιβύη μετατρέπεται σε κεντρικό πεδίο εφαρμογής της επεκτατικής στρατηγικής της Άγκυρας, η οποία εκμεταλλεύεται την παγκόσμια ενεργειακή δίψα για να εδραιώσει την κυριαρχία της στην Ανατολική Μεσόγειο.
Ενώ η παραγωγή πετρελαίου στη διαιρεμένη χώρα αγγίζει επίπεδα ρεκόρ, η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει τα λιβυκά έσοδα σε «καύσιμο» για τη δική της αμυντική βιομηχανία και σε μοχλό πίεσης κατά των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κύπρου.
Η στρατιωτική εξάρτηση ως όχημα οικονομικής διείσδυσης
Στη δυτική Λιβύη, η Άγκυρα έχει επιβάλει μια σχέση απόλυτης εξάρτησης της κυβέρνησης της Τρίπολης από την τουρκική στρατιωτική υποστήριξη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα κέρδη από το λιβυκό πετρέλαιο να διοχετεύονται απευθείας στην τουρκική πολεμική μηχανή.
Οι πωλήσεις drones Bayraktar TB2, που άγγιξαν το 1,8 δισεκατομμύριο δολάρια το 2024, αποτελούν μόνο την κορυφή του παγόβουνου μιας στρατηγικής που χρησιμοποιεί τη Λιβύη ταυτόχρονα ως πελάτη, χρηματοδότη και πεδίο δοκιμών για τον τουρκικό εξοπλιστικό επεκτατισμό.
Το «μάτι» του Ερντογάν και στην Ανατολική Λιβύη
Η «όρεξη» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για πλήρη έλεγχο των ενεργειακών διαδρόμων επεκτείνεται πλέον και προς τη Βεγγάζη. Παρά το γεγονός ότι η ανατολική πλευρά υπό τον Χαλίφα Χαφτάρ εμφανίζεται να αξιοποιεί τον πετρελαϊκό πλούτο για έργα υποδομής, η πρόσφατη εμφάνιση τουρκικών μαχητικών drones στο οπλοστάσιό της προκαλεί ανησυχία.
Η Άγκυρα φαίνεται να χρησιμοποιεί την «αμυντική διπλωματία» για να παρασύρει και την ανατολική Λιβύη στην αποδοχή του παράνομου και ανυπόστατου τουρκολιβυκού μνημονίου, στοχεύοντας στον πλήρη έλεγχο των θαλάσσιων ζωνών εις βάρος των εταίρων του ΝΑΤΟ.
Γεωπολιτική απειλή για την περιοχή
Ο τουρκικός επεκτατισμός στη Λιβύη δεν στοχεύει σε απλά εμπορικά κέρδη, αλλά στη δημιουργία ενός μόνιμου συστήματος επιρροής που θα επιτρέπει στην Τουρκία:
- Να ελέγχει τις μεταναστευτικές οδούς προς την Ευρώπη.
- Να λειτουργεί ως «ρυθμιστής» της ενεργειακής ασφάλειας της ηπείρου, παρακάμπτοντας εναλλακτικούς αγωγούς.
- Να εδραιώσει τη γεωοικονομική της ισχύ στην Ανατολική Μεσόγειο, υπονομεύοντας τις συμμαχίες Ελλάδας, Αιγύπτου και Ισραήλ.
Η στρατηγική της Άγκυρας καθιστά σαφές ότι το λιβυκό πετρέλαιο δεν αποτελεί απλώς ένα εμπόρευμα, αλλά ένα γεωπολιτικό εργαλείο με το οποίο η Τουρκία επιδιώκει να αναδιατάξει τον χάρτη της Μεσογείου σύμφωνα με τις δικές της ηγεμονικές βλέψεις.