Ένα μόλις 24ώρο μετά την «μαύρη επέτειο» της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού, η Τουρκία δείχνει να στέλνει ένα μήνυμα, που υπερβαίνει κατά πολύ τη συγκυρία... Δεν περιορίζεται πλέον στην ιστορική άρνηση ή στη γνωστή αναθεωρητική ρητορική της. Επιχειρεί να μετατρέψει τον ίδιο τον αναθεωρητισμό σε κρατικό νομικό δόγμα.
Τα τελευταία δημοσιεύματα στον τουρκικό Τύπο, αλλά και οι δημόσιες επιβεβαιώσεις από το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας, δείχνουν ότι η Άγκυρα προχωρά πλέον οργανωμένα στην κατάθεση νομοθετήματος, για τη λεγόμενη «Γαλάζια Πατρίδα», στην τουρκική Εθνοσυνέλευση. Σύμφωνα με όσα διαρρέονται, το σχέδιο επιδιώκει να θεσμοποιήσει τις τουρκικές θαλάσσιες διεκδικήσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, να κατοχυρώσει «γκρίζες ζώνες», να δημιουργήσει εσωτερικό νομικό πλαίσιο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ και ουσιαστικά να παρουσιάσει ως «νόμιμη κρατική θέση» ένα δόγμα, που συγκρούεται ευθέως με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Αυτό είναι το πραγματικά ανησυχητικό στοιχείο. Η Τουρκία δεν επιχειρεί απλώς να διατηρήσει μια επιθετική ρητορική. Επιχειρεί να δημιουργήσει ένα νέο «θεσμικό αφήγημα» ισχύος. Να μετατρέψει μια αναθεωρητική θεωρία σε επίσημη κρατική κανονικότητα. Και όταν ένα αναθεωρητικό δόγμα αποκτά νομική μορφή, παύει να είναι απλώς προπαγάνδα... Γίνεται εργαλείο στρατηγικής πίεσης!
Η χρονική συγκυρία αποκτά ιδιαίτερο συμβολισμό. Διότι η επέτειος της Γενοκτονίας των Ποντίων δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά και τη διαχρονική αδυναμία της τουρκικής κρατικής αντίληψης να συμφιλιωθεί με τα όρια, το διεθνές δίκαιο και την ιστορική αυτογνωσία. Η ίδια λογική που κάποτε αντιμετώπιζε πληθυσμούς ως εμπόδιο στην οικοδόμηση μιας εθνικής γεωπολιτικής ενότητας, σήμερα φαίνεται να αντιμετωπίζει θάλασσες, νησιά και διεθνείς συνθήκες ως εμπόδιο στην περιφερειακή ηγεμονία της Άγκυρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι η «Γαλάζια Πατρίδα» παρουσιάζεται πλέον στην Τουρκία σχεδόν ως ιδεολογικό ισοδύναμο εθνικού οράματος. Τουρκικά μέσα ενημέρωσης και αναλυτές μιλούν ανοιχτά για «νομική θωράκιση» των τουρκικών διεκδικήσεων, για «εγκλωβισμό» της Τουρκίας από μικρά ελληνικά νησιά και για ανάγκη «απελευθέρωσης» της χώρας από τη «θαλάσσια εκδοχή των Σεβρών».
Πρόκειται για εξαιρετικά επικίνδυνη μετάβαση. Διότι δημιουργεί σταδιακά μια νέα εσωτερική τουρκική πραγματικότητα, όπου κάθε μελλοντική υποχώρηση ή συμβιβασμός θα μπορεί να παρουσιάζεται ως «παραβίαση εθνικού νόμου». Με άλλα λόγια, η Άγκυρα επιχειρεί να παγιδεύσει όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τον ίδιο τον εαυτό της μέσα σε ένα πλαίσιο μόνιμης έντασης.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η βαθύτερη διάσταση του προβλήματος για την Ελλάδα την Κύπρο και την Ευρώπη γενικότερα. Η Τουρκία δεν αμφισβητεί απλώς θαλάσσιες ζώνες… Αμφισβητεί τη μεταπολεμική λογική σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο και μεταφέρει τη σύγκρουση από το επίπεδο της διπλωματικής διαφωνίας στο επίπεδο της κρατικής ιδεολογίας.
Η Αθήνα οφείλει να δει αυτή την εξέλιξη, όχι ως ένα ακόμη επεισόδιο ελληνοτουρκικής έντασης αλλά ως ποιοτική αναβάθμιση της τουρκικής στρατηγικής. Και να απαντήσει αντίστοιχα, διπλωματικά, θεσμικά, αμυντικά αλλά και ιστορικά. Διότι τα κράτη που επιχειρούν να ξαναγράψουν τη γεωγραφία είναι συνήθως τα ίδια που αρνούνται να αντιμετωπίσουν την ιστορία τους.
Η επέτειος της Γενοκτονίας των Ποντίων υπενθυμίζει ακριβώς αυτό: Ότι ο αναθεωρητισμός δεν ξεκινά ποτέ από τους χάρτες. Ξεκινά πάντα από τη μνήμη!!!
ΠΗΓΗ: tomanifesto.gr