Σε τροχιά έντονης πολιτικής αβεβαιότητας εισέρχεται η Ευρώπη, καθώς η Γερμανία βρίσκεται αντιμέτωπη με βαθιά εσωκομματική κρίση, ενώ παράλληλα το μεταναστευτικό προκαλεί νέες σοβαρές αναταράξεις στις σχέσεις των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στη Γερμανία, ο Καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δέχεται ισχυρές πιέσεις στο εσωτερικό της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (CDU). Η αμφισβήτηση στο πρόσωπό του εντάθηκε με την παραίτηση του επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας, Γενς Σπαν —λόγω της υπόθεσης απόκτησης παιδιού μέσω παρένθετης μητέρας στις ΗΠΑ, πρακτική που αντιτίθεται στις θέσεις του κόμματος— αλλά και μετά από έναν επικοινωνιακά προβληματικό κυβερνητικό ανασχηματισμό.
Με τη δημοτικότητα της κυβέρνησης να υποχωρεί και την ακροδεξιά (AfD) να καταγράφει υψηλά ποσοστά, οι περιφερειακές εκλογές του Σεπτεμβρίου θεωρούνται πλέον κρίσιμο ορόσημο για το μέλλον της ηγεσίας του Μερτς.
Την ίδια στιγμή, οι καταστροφικές πυρκαγιές στη νοτιοδυτική Γαλλία μετατρέπονται σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Η Μαρίν Λεπέν και ο Εθνικός Συναγερμός αξιοποιούν την κρίση για να ενισχύσουν το αντισυστημικό τους αφήγημα, εγκαλώντας την κυβέρνηση Μακρόν για αδυναμία προστασίας των πολιτών και μετατοπίζοντας τη συζήτηση από την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής στην κρατική αποτελεσματικότητα.
Παράλληλα, παρά τις δικαστικές περιπέτειες της Λεπέν και του Νάιτζελ Φάρατζ στη Βρετανία, αμφότεροι υιοθετούν τακτικές τύπου Τραμπ, παρουσιάζοντας τις διώξεις τους ως επιθέσεις του «κατεστημένου» και διατηρώντας την δυναμική τους στις δημοσκοπήσεις.
Στο μέτωπο της μεταναστευτικής πολιτικής, η μαζική είσοδος μεταναστών στον ισπανικό θύλακα της Θέουτα πυροδότησε σοβαρό ρήγμα. Η Πρωθυπουργός της Ιταλίας, Τζόρτζια Μελόνι, ανακοίνωσε την αναστολή της ελεύθερης κυκλοφορίας βάσει της Συνθήκης Σένγκεν με την Ισπανία, στάση με την οποία συμφώνησε και η Φινλανδία.
Στον αντίποδα, ο Φρίντριχ Μερτς κράτησε ήπιους τόνους, εκφράζοντας την υποστήριξή του στις ισπανικές προσπάθειες φύλαξης των συνόρων.
Η κρίση φέρνει στο προσκήνιο δύο εκ διαμέτρου αντίθετες προσεγγίσεις στην ΕΕ: από τη μία πλευρά, η Μαδρίτη επιδιώκει την οικονομική ενσωμάτωση των μεταναστών για την αντιμετώπιση της δημογραφικής γήρανσης και την κάλυψη ελλείψεων στην αγορά εργασίας —πολιτική που, σύμφωνα με την Goldman Sachs, ενισχύει την ανάπτυξη της Ισπανίας στο 2,1%-2,4%— και από την άλλη, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις που προκρίνουν αυστηρότερα μέτρα φύλαξης και περιορισμούς στη μετακίνηση.