Η απόφαση του ΚΥΣΕΑ για το νέο εξοπλιστικό πακέτο δεν είναι απλώς μια ακόμη αμυντική ανακοίνωση. Είναι μια κίνηση με σαφές γεωπολιτικό αποτύπωμα. Σε μια περίοδο όπου η Ανατολική Μεσόγειος επιστρέφει στο επίκεντρο του διεθνούς ανταγωνισμού ισχύος, με ανοιχτά μέτωπα από την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή, η Ελλάδα επιχειρεί να περάσει από τη λογική των αποσπασματικών εξοπλισμών σε μια πιο ολοκληρωμένη αρχιτεκτονική αποτροπής.
Στο επίκεντρο αυτής της προσπάθειας βρίσκεται η «Ασπίδα του Αχιλλέα». Ένα πολυεπίπεδο πλέγμα αεράμυνας και αντιπυραυλικής προστασίας. Η σημασία του δεν περιορίζεται στην προμήθεια συγκεκριμένων οπλικών συστημάτων. Βρίσκεται κυρίως στη φιλοσοφία που εισάγει. Αισθητήρες, ραντάρ, αντιαεροπορικά μέσα, αντι-drone δυνατότητες, κέντρα διοίκησης και ελέγχου, μαχητικά αεροσκάφη και ναυτικές μονάδες να λειτουργούν ως ενιαίο δίκτυο.
Με άλλα λόγια, η Ελλάδα δεν αγοράζει απλώς όπλα. Προσπαθεί να οργανώσει ένα πλέγμα άμυνας, που να λειτουργεί ως σύστημα και όχι ως άθροισμα μονάδων. Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή.
Η άμυνα του 21ου αιώνα δεν κρίνεται μόνο από το ποιος διαθέτει το καλύτερο μαχητικό, τον ισχυρότερο πύραυλο ή το πιο προηγμένο ραντάρ. Κρίνεται από το ποιος βλέπει πρώτος, ποιος επεξεργάζεται ταχύτερα την πληροφορία, ποιος αποφασίζει γρηγορότερα και ποιος μπορεί να απαντήσει με ακρίβεια, πριν η απειλή μετατραπεί σε τετελεσμένο.
Η ισραηλινή διάσταση κάνει την υπόθεση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα. Τα ισραηλινά συστήματα αεράμυνας έχουν δοκιμαστεί σε πραγματικές συνθήκες και όχι σε θεωρητικά σενάρια. Η συζήτηση για τεχνολογίες όπως αυτές εφαρμόζονται σε πλατφόρμες και αμυντικά συστήματα , όπως το David’s Sling, το SPYDER, το Barak MX και προηγμένα ραντάρ ισραηλινής προέλευσης δεν αφορά μόνο την επιχειρησιακή αναβάθμιση. Αφορά και τη στρατηγική σύγκληση με μια χώρα, που αντιμετωπίζει την αεράμυνα ως ζήτημα εθνικής επιβίωσης.
Έτσι, η συνεργασία Ελλάδας-Ισραήλ δεν εξαντλείται σε εμπορικούς όρους. Εντάσσεται σε μια ευρύτερη περιφερειακή αρχιτεκτονική ασφάλειας. Σε αυτή την αρχιτεκτονική, η Ελλάδα, η Κύπρος και το Ισραήλ έχουν κοινό συμφέρον τη σταθερότητα, την αποτροπή αναθεωρητικών σχεδιασμών και την προστασία κρίσιμων υποδομών και θαλάσσιων οδών.
Η Άγκυρα το αντιλαμβάνεται αυτό πολύ καλά. Γι’ αυτό και παρακολουθεί κάθε κίνηση που ενισχύει τον άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ. Γιατί, η αποτροπή δεν λειτουργεί μόνο όταν ξεσπάσει η κρίση… Λειτουργεί πριν από αυτήν, όταν ο πιθανός αντίπαλος αναγκάζεται να επανυπολογίσει το κόστος κάθε ενέργειας και τελικά να συγκρατηθεί!
Το χρονικό σημείο της απόφασης δεν είναι τυχαίο. Η Τουρκία συνεχίζει να επιδιώκει την επιστροφή της στο πρόγραμμα των F-35, αναζητώντας τρόπους να παρακάμψει το εμπόδιο των S-400. Κανείς στην Αθήνα δεν μπορεί να σχεδιάζει με βάση την ευχή, ότι η Άγκυρα θα παραμείνει μόνιμα εκτός προηγμένων δυτικών τεχνολογιών.
Στρατηγικός σχεδιασμός σημαίνει να προετοιμάζεσαι για όλα τα σενάρια και για μια Τουρκία περιορισμένων επιλογών, αλλά και για μια Τουρκία, που θα επιχειρήσει να αναβαθμίσει ξανά την αεροπορική της ισχύ. Γι’ αυτό η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν πρέπει να ιδωθεί αποκομμένα. Συνδέεται με τα F-35, με τα αναβαθμισμένα F-16 Viper, με τις φρεγάτες Belharra, με νέα όπλα ακριβείας και με δυνατότητες ηλεκτρονικού πολέμου και κυβερνοάμυνας.
Όλα αυτά δεν είναι ξεχωριστές ειδήσεις. Είναι μέρη μιας ενιαίας προσπάθειας να αποκτήσει η Ελλάδα πλεονέκτημα ποιότητας, διασύνδεσης και ταχύτητας απέναντι σε μια Τουρκία με μεγαλύτερο μέγεθος και αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία.
Ωστόσο, υπάρχει και ένα δεύτερο, κρίσιμο στοίχημα, αυτό της εγχώριας συμμετοχής. Αν η «Ασπίδα του Αχιλλέα» μείνει απλώς μια μεγάλη αγορά από το εξωτερικό, θα ενισχύσει μεν την άμυνα, αλλά δεν θα αλλάξει σε βάθος την ελληνική ισχύ. Αν, αντίθετα, συνοδευθεί από μεταφορά τεχνογνωσίας, από δυνατότητες συντήρησης και αναβάθμισης στην Ελλάδα και από ουσιαστική συμμετοχή ελληνικών εταιρειών, τότε μπορεί να εξελιχθεί σε εθνική υποδομή ασφάλειας.
Αυτό αφορά και τα υπόλοιπα προγράμματα, από υποβρύχια οχήματα ειδικών επιχειρήσεων και μη επανδρωμένα συστήματα μέχρι τον εξοπλισμό του «νέου μαχητή». Δεν είναι όλα εντυπωσιακά, όσο ένα μαχητικό ή μια φρεγάτα, αλλά είναι απολύτως κρίσιμα για το σύγχρονο πεδίο μάχης.
Η εμπειρία της Ουκρανίας, της Μέσης Ανατολής και της Ερυθράς Θάλασσας δείχνει, ότι οι πόλεμοι δεν κρίνονται, πλέον, μόνο από τις μεγάλες πλατφόρμες, αλλά και από τον ηλεκτρονικό πόλεμο, την ανθεκτικότητα υποδομών και την ταχύτητα της λήψης αποφάσεων.
Η Ελλάδα, με το γεωγραφικό της ανάγλυφο, τα νησιά της, τις θαλάσσιες γνώσεις της, το κρίσιμο στρατηγικό βάθος της, χρειάζεται ακριβώς αυτό: Μια άμυνα δικτυωμένη, ευέλικτη και με διαρκή αναβάθμιση.
Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι μόνο τι αγοράζει η Ελλάδα... Είναι τι είδους χώρα θέλει να είναι. Μια χώρα, που περιμένει την επόμενη κρίση για να αντιδράσει ή μια χώρα, που προετοιμάζεται ώστε να την αποτρέψει;
Στον κόσμο, που διαμορφώνεται, η ισχύς δεν είναι πολυτέλεια… Είναι όρος επιβίωσης!
Και η αποτροπή δεν εξαγγέλλεται... Χτίζεται, συνδέεται, δοκιμάζεται και τελικά αποδεικνύεται!!!