Ένας νέος κύκλος απευθείας διαπραγματεύσεων ξεκινά στην Ουάσιγκτον ανάμεσα στον Λίβανο και το Ισραήλ, με στόχο τον τερματισμό των πολύμηνων συγκρούσεων στη μεθοριακή γραμμή.
Οι συνομιλίες αυτές διεξάγονται έπειτα από επανειλημμένες αποτυχημένες προσπάθειες για τη διασφάλιση μιας μόνιμης εκεχειρίας, αλλά και εν μέσω έντονων ανησυχιών στη Βηρυτό ότι η παράλληλη, ξεχωριστή συμφωνία των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ιράν έχει αποδυναμώσει τη διαπραγματευτική ισχύ του Λιβάνου.
Αν και οι Λιβανέζοι αξιωματούχοι επιμένουν ότι ο απευθείας διάλογος με το Ισραήλ αποτελεί την ορθότερη οδό για τη λήξη της κρίσης, η διπλωματική αυτή προσπάθεια λαμβάνει χώρα σε ένα ραγδαία μεταβαλλόμενο περιφερειακό σκηνικό.
Ο πόλεμος ανάμεσα στο Ισραήλ και τη φιλοϊρανική οργάνωση Χεζμπολάχ έχει προκαλέσει τεράστιες καταστροφές στον Λίβανο και χιλιάδες νεκρούς από τις αρχές του έτους. Καθώς οι τέσσερις προηγούμενοι γύροι επαφών κατέληξαν σε αδιέξοδο, οι δύο πλευρές προσέρχονται στο τραπέζι με χαμηλές προσδοκίες, αν και πιέζονται να βρουν ένα κοινό πλαίσιο αποκλιμάκωσης.
Το πρόσφατο μνημόνιο συνεννόησης μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν έφερε μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών σε διάφορα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου.
Για τη Χεζμπολάχ, η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει την ισχύ της Τεχεράνης στην περιοχή, όμως για τη λιβανέζικη κυβέρνηση συνιστά πολιτική πρόκληση. Η Βηρυτός υποστηρίζει σταθερά ότι οι αποφάσεις που αφορούν τη χώρα πρέπει να λαμβάνονται από το ίδιο το κράτος και όχι από εξωτερικούς παράγοντες, γεγονός που πυροδοτεί φόβους ότι τα λιβανέζικα συμφέροντα θυσιάζονται σε ξένα κέντρα αποφάσεων.
Ο πρωταρχικός στόχος της λιβανέζικης αντιπροσωπείας στην Ουάσιγκτον είναι η εξασφάλιση ενός συγκεκριμένου χρονοδιαγράμματος για την αποχώρηση του ισραηλινού στρατού από τον νότιο Λίβανο. Από την άλλη πλευρά, η ισραηλινή ηγεσία έχει ξεκαθαρίσει ότι σκοπεύει να διατηρήσει στρατιωτική παρουσία στην περιοχή για το προσεχές μέλλον, καθιστώντας το ζήτημα αυτό ένα από τα πιο ακανθώδη σημεία της ατζέντας.
Παράλληλα, το Ισραήλ εστιάζει στην εξουδετέρωση των στρατιωτικών δυνατοτήτων της Χεζμπολάχ, απαιτώντας τον αφοπλισμό της και τη διάλυση των υποδομών της κοντά στα σύνορα.
Η θέση αυτή προσκρούει στην κατηγορηματική άρνηση της Χεζμπολάχ, η οποία θεωρεί τα όπλα της απαραίτητα για την αντιμετώπιση του Ισραήλ και προτιμά να βασίζεται στη διπλωματική ισχύ της Τεχεράνης έναντι της Ουάσιγκτον παρά στις απευθείας συνομιλίες του λιβανέζικου κράτους.
Η μεγαλύτερη δυσκολία της παρούσας φάσης έγκειται στο ότι οι βασικές θέσεις των δύο πλευρών παραμένουν αμετακίνητες, ενώ η συμφωνία ΗΠΑ - Ιράν περιπλέκει ακόμη περισσότερο την κατάσταση.
Μπορεί η συμφωνία αυτή να περιόρισε προσωρινά τη βία, ωστόσο ενίσχυσε την αίσθηση ότι οι κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται πλέον απευθείας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης. Αυτό πλήττει την αξιοπιστία της κυβέρνησης του Λιβάνου, η οποία κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί.
Ταυτόχρονα, η δυσαρέσκεια του Ισραήλ για το αμερικανοϊρανικό deal ενδέχεται να σκληρύνει τη στάση των Ισραηλινών διαπραγματευτών, οι οποίοι θα πιέσουν περισσότερο για εγγυήσεις ασφαλείας.
Οι αναλυτές υπογραμμίζουν ότι η πρόσφατη μείωση της έντασης οφείλεται κυρίως στη συνεννόηση ΗΠΑ - Ιράν και όχι σε πραγματική πρόοδο μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ, γεγονός που αφήνει λίγα περιθώρια αισιοδοξίας για μια άμεση διπλωματική επιτυχία.