Η πορεία προς την τρέχουσα κρίση στη Μέση Ανατολή δεν υπήρξε τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας ραγδαίας κλιμάκωσης που ξεκίνησε με την ανατολή του 2026. Το Reuters, μέσα από μια ενδελεχή καταγραφή στοιχείων, αποτυπώνει πώς οι εσωτερικές ταραχές στο Ιράν μετατράπηκαν σε ένα εκρηκτικό διεθνές ζήτημα.
Όλα ξεκίνησαν την Πρωτοχρονιά στην επαρχία Λορεστάν, όπου οι διαδηλώσεις υπέρ της παλαιάς μοναρχίας και οι επιθέσεις σε αστυνομικά τμήματα σηματοδότησαν την απαρχή μιας εσωτερικής αποσταθεροποίησης. Η απάντηση της Τεχεράνης ήταν αμείλικτη, με τον Αλί Χαμενεΐ να ξεκαθαρίζει πως δεν θα υπάρξει έλεος για τους «ταραχοποιούς», προκαλώντας την άμεση προειδοποίηση του Ντόναλντ Τραμπ για σκληρά αμερικανικά αντίποινα σε περίπτωση γενικευμένης βίας κατά των πολιτών.
Κατά τη διάρκεια του Ιανουαρίου, η καταστολή έλαβε δραματικές διαστάσεις, με το διαδίκτυο να διακόπτεται και αιματηρές συγκρούσεις να καταγράφονται στην καρδιά της Τεχεράνης. Οι εικόνες από το ιατροδικαστικό κέντρο Kahrizak, όπου συγγενείς αναζητούσαν τις σορούς των αγαπημένων τους, επιβεβαίωσαν το βαρύ τίμημα της εσωτερικής σύρραξης, η οποία γρήγορα απέκτησε διεθνή αντίκτυπο με διαδηλώσεις Ιρανών της διασποράς στην Τιφλίδα.
Η ρητορική πέρασε σε πολεμικό επίπεδο τον Φεβρουάριο, όταν ο Ιρανός ηγέτης απείλησε με περιφερειακή ανάφλεξη σε περίπτωση αμερικανικής επίθεσης, λαμβάνοντας ως απάντηση τη διαβεβαίωση του Τραμπ για την ισχυρή ναυτική παρουσία των ΗΠΑ στην περιοχή.
Η στρατιωτική ένταση κορυφώθηκε με την κατάρριψη ιρανικού drone κοντά στο αεροπλανοφόρο USS Abraham Lincoln και την αποκάλυψη του πανίσχυρου βαλλιστικού πυραύλου Khorramshahr 4 από την Τεχεράνη. Παράλληλα, οι διπλωματικές προσπάθειες στη Μουσκάτ και τη Γενεύη, με τη μεσολάβηση του Ομάν και τη συμμετοχή των Τζάρεντ Κούσνερ και Στιβ Γουίτκοφ, έδειχναν μια χαραμάδα ελπίδας, η οποία όμως επισκιάστηκε από την άρνηση του Ιράν να συζητήσει το πυραυλικό του πρόγραμμα.
Ενώ ο πρόεδρος Πεζεσκιάν διαβεβαίωνε για τον μη πυρηνικό χαρακτήρα της χώρας του, οι κοινές ναυτικές ασκήσεις Ιράν και Ρωσίας, σε συνδυασμό με τις απειλές του Μπενιαμίν Νετανιάχου για μια «αδιανόητη» απάντηση, προμήνυαν το χειρότερο.
Στα τέλη Φεβρουαρίου, η στρατιωτική μηχανή της Δύσης τέθηκε σε πλήρη ετοιμότητα, με τη μεταστάθμευση αεροσκαφών στις Αζόρες και τον κατάπλου του USS Gerald R. Ford στη Σούδα, υπογραμμίζοντας τη στρατηγική σημασία της Ανατολικής Μεσογείου.
Στην ομιλία του για την Κατάσταση του Έθνους, ο Τραμπ ανέβασε τους τόνους καταγγέλλοντας χιλιάδες θανάτους διαδηλωτών και θέτοντας την αποτροπή των πυρηνικών ως απαράβατο όρο. Αν και η τελευταία διπλωματική επαφή στη Γενεύη χαρακτηρίστηκε από «πρωτοφανή ανοιχτότητα», η ιστορία κατέγραψε ότι οι στρατιωτικές μετακινήσεις και η συσσώρευση δυνάμεων είχαν ήδη διαμορφώσει ένα σκηνικό από το οποίο η επιστροφή στην ειρήνη φαινόταν πλέον αδύνατη.