Ο Κινέζος ηγέτης, Σι Τζινπίνγκ, επιχείρησε να εκμεταλλευτεί την αναταραχή που προκαλεί στις διατλαντικές σχέσεις η πολιτική του Ντόναλντ Τραμπ, προτείνοντας στον Γερμανό Καγκελάριο, Φρίντριχ Μερτς, ένα μέλλον στενότερης σύνδεσης με την κινεζική τεχνολογία και αγορά.
Ωστόσο, η επίσκεψη του Μερτς στο Πεκίνο κατέδειξε ότι τα παράπονα της Ευρώπης προς την Κίνα είναι βαθύτερα από τις όποιες τριβές με την Ουάσιγκτον. Παρά τις ξεναγήσεις σε εταιρείες ρομποτικής και τις δοκιμές νέων οχημάτων, ο Γερμανός ηγέτης επέλεξε μια ασυνήθιστα ευθεία γλώσσα, συνδέοντας τη μελλοντική συνεργασία με την ανάγκη για δίκαιο ανταγωνισμό και διαφάνεια.
Οι «χρυσές» υποσχέσεις και οι σκληρές πραγματικότητες
Το Πεκίνο προσέφερε τα παραδοσιακά διπλωματικά «γλυκαντικά» —όπως η δέσμευση για αγορά αεροσκαφών Airbus— όμως η γερμανική πλευρά τα αντιμετώπισε ως τακτικές κινήσεις και όχι ως πραγματικές μεταρρυθμίσεις. Ο Μερτς υπογράμμισε ότι οι κρατικές επιδοτήσεις της Κίνας και η πλημμύρα φθηνών εξαγωγών κοστίζουν στη Γερμανία χιλιάδες θέσεις εργασίας μηνιαίως. Οι New York Times σημειώνουν ότι η στρατηγική του Σι στοχεύει στον διχασμό των δυτικών συμμάχων, χωρίς όμως να αγγίζει τα δομικά προβλήματα που προκαλούν την απογοήτευση της Δύσης:
Την άνιση πρόσβαση των ξένων εταιρειών στην κινεζική αγορά.
Την εργαλειοποίηση των κρίσιμων ορυκτών ως μέσο πολιτικής πίεσης.
Την τεχνητή υποτίμηση του κινεζικού νομίσματος.
Το όραμα της «Αποαμερικανοποίησης»
Η κινεζική προπαγάνδα έφτασε στο σημείο να ζητά μέσω των κρατικών ΜΜΕ την αποχώρηση της Γερμανίας από το ΝΑΤΟ και την πλήρη «αποαμερικανοποίησή» της για την επίτευξη αυτονομίας. Παρά τις δικές του ενστάσεις για την αμερικανική πολιτική (δασμοί, διαχείριση Ουκρανικού), ο Μερτς ξεκαθάρισε ότι η διατλαντική συμμαχία παραμένει ακλόνητη, καθώς εδράζεται σε κοινές αξίες —όπως η ελευθερία της έκφρασης και του τύπου— τις οποίες δεν μοιράζεται με το αυταρχικό μοντέλο του Πεκίνου.
Η παγίδα του 15ου Πενταετούς Σχεδίου
Η ανάλυση καταλήγει με μια δυσοίωνη πρόβλεψη: Η Κίνα δεν έχει κίνητρο να αλλάξει πορεία, καθώς οι εξαγωγές είναι το μοναδικό σωσίβιο της οικονομίας της. Το επερχόμενο 15ο πενταετές σχέδιο αναμένεται να διοχετεύσει ακόμα περισσότερους πόρους σε τομείς όπως τα ηλεκτρικά οχήματα και η καθαρή ενέργεια, υπονομεύοντας περαιτέρω τους δυτικούς ανταγωνιστές. Έτσι, ενώ οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα συνεχίσουν να επισκέπτονται την Κίνα μεταφέροντας παράπονα, οι «νίκες» τους θα παραμένουν οριακές όσο το Πεκίνο αρνείται να θίξει τις εσωτερικές του προτεραιότητες.