Το σύνθημα «Τζαβίντ Σαχ!» («Ζήτω ο Σάχης»), που επί χρόνια θεωρούνταν πολιτικά περιθωριακό, ακούγεται πλέον ανοιχτά στους δρόμους του Ιράν, καθώς οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις εισέρχονται στην έκτη ημέρα τους. Οι κινητοποιήσεις ζητούν τον τερματισμό της θεοκρατικής εξουσίας, την οποία οι διαδηλωτές κατηγορούν ότι έχει καταπνίξει κάθε αίτημα δημοκρατίας και ελευθερίας με τη χρήση πραγματικών πυρών.
Όπως επισημαίνει η Jerusalem Post, η επανεμφάνιση του συνθήματος υπέρ του Σάχη σηματοδοτεί μια απρόσμενη αλλά σαφή μεταβολή στο πολιτικό κλίμα και στην ψυχολογία των διαδηλωτών. Βίντεο από διάφορες περιοχές της χώρας καταγράφουν πλήθη να εκφράζουν ανοιχτά τη στήριξή τους στη δυναστεία των Παχλαβί, συνδέοντας την οργή τους με τη βαθιά οικονομική κρίση και την κατάρρευση του ριάλ, που έχει εκτοξεύσει την ισοτιμία του δολαρίου στην ελεύθερη αγορά έως και τα 1,4 εκατ. ριάλ.
Από την Τεχεράνη έως την Αχβάζ, τη Μασάντ και το Ισφαχάν, τα αιτήματα ξεπερνούν πλέον τα καθαρά βιοποριστικά ζητήματα. Τα συνθήματα στρέφονται ευθέως κατά του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ και υπέρ της επιστροφής του Σάχη, ενώ ακούγονται φράσεις όπως «Ο Σάχης θα επιστρέψει» και «Όχι στη Γάζα, όχι στον Λίβανο, δίνω τη ζωή μου για το Ιράν», αποτυπώνοντας τη συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής πορείας της χώρας.
Για το καθεστώς, η αναβίωση του «Τζαβίντ Σαχ» θεωρείται ιδιαίτερα ανησυχητική, καθώς αμφισβητεί την ιδρυτική του αφήγηση. Η επίκληση της μοναρχίας δεν εκλαμβάνεται ως απλή νοσταλγία, αλλά ως ευθεία πρόκληση στη θεοκρατική εξουσία, παρόμοια με το ρήγμα που είχαν προκαλέσει οι διαδηλώσεις του 2022 με το σύνθημα «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία».
Την ένταση των κινητοποιήσεων ενισχύει η σύμπραξη διαφορετικών κοινωνικών ομάδων: της εμπορικής τάξης, των λαϊκών στρωμάτων και των φοιτητών. Η συμμετοχή νέων γενεών, ακόμη και ομάδων που στο παρελθόν ήταν έντονα αντιμοναρχικές, υποδηλώνει μετατόπιση των πολιτικών αναφορών και μια ευρύτερη αναζήτηση εναλλακτικής πορείας για τη χώρα.
Στο επίκεντρο αυτής της δυναμικής βρίσκεται ο διάδοχος του ιρανικού θρόνου, Ρεζά Παχλαβί, ο οποίος απευθύνει εκκλήσεις για ενότητα και αλληλεγγύη. Ο ίδιος προβάλλει ένα πλαίσιο αρχών για ένα Ιράν μετά το καθεστώς, με έμφαση στην εδαφική ακεραιότητα, την ισότητα, τις ατομικές ελευθερίες και τον διαχωρισμό κράτους και θρησκείας, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν διεκδικεί την εξουσία χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση.
Με δημόσιο μήνυμά του την έκτη ημέρα των διαδηλώσεων, κάλεσε τους Ιρανούς να παραμείνουν ενωμένοι και προσηλωμένοι στον στόχο τους, τονίζοντας ότι «γράφουν Ιστορία». Η εξέλιξη των κινητοποιήσεων δείχνει ότι η κρίση έχει αποκτήσει βαθύτερο χαρακτήρα: δεν αφορά πλέον μόνο την οικονομία, αλλά τη συνολική ταυτότητα και τη νομιμοποίηση της εξουσίας στο Ιράν, με τους δρόμους να λειτουργούν ως καθρέφτης μιας κοινωνίας σε φάση ριζικής επαναδιαπραγμάτευσης.