Ο μεταβατικός πρόεδρος της Συρίας, Άχμεντ αλ-Σάραα, εξελίσσεται σε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα, καθώς η πολιτική του ρητορική έρχεται σε πλήρη σύγκρουση με τις στρατιωτικές του πράξεις.
Ενώ διακηρύττει την εθνική ενότητα και τον σεβασμό των μειονοτήτων, η διακυβέρνησή του σημαδεύεται από αιματηρές συγκρούσεις με τους Κούρδους και τη Δρούζικη μειονότητα, εγείροντας σοβαρά ερωτήματα για το αν το όραμά του για μια «δημοκρατική ισλαμική Συρία» είναι εφικτό ή αν αποτελεί προπέτασμα καπνού για την εγκαθίδρυση ενός νέου αυταρχικού καθεστώτος.
Το κουρδικό μέτωπο και ο τουρκικός παράγοντας
Παρά τις υποσχέσεις για συμπερίληψη, ο Σάραα βρίσκεται σε ανοιχτό πόλεμο με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF) και την ημιαυτόνομη περιοχή της Ροζάβα. Η προσπάθειά του να επιβάλει τον πλήρη έλεγχο του κράτους στις κουρδικές περιοχές οδηγεί στην περιθωριοποίηση της κουρδικής πολιτικής εκπροσώπησης και σε ανθρωπιστική κρίση για τους αμάχους.
Ταυτόχρονα, η επιρροή του Ταγίπ Ερντογάν στη χώρα παραμένει καταλυτική. Με τη στρατιωτική συνεργασία Δαμασκού-Άγκυρας (Αύγουστος 2025), η Τουρκία νομιμοποιεί την παρουσία της στη βόρεια Συρία, επιδιώκοντας τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας 30 χιλιομέτρων. Ο Σάραα, μέχρι στιγμής, δεν έχει εγείρει αξιώσεις για την αποχώρηση των τουρκικών δυνάμεων, προκαλώντας υποψίες ότι το μοντέλο διακυβέρνησής του ίσως ακολουθήσει το «τουρκικό παράδειγμα», όπου η δημοκρατία περιορίζεται από ισχυρές ισλαμιστικές και εθνικιστικές δομές.
Η τραγωδία της Σουέιντα και ο αποκλεισμός των μειονοτήτων
Η κατάσταση με τη Δρούζικη μειονότητα αναδεικνύει το χάσμα μεταξύ λόγων και έργων. Παρά τις δηλώσεις προστασίας, οι κυβερνητικές δυνάμεις εξαπέλυσαν επιθέσεις στη Σουέιντα το 2025, με απολογισμό πάνω από χίλιους νεκρούς αμάχους και εκτεταμένες καταστροφές.
Ο αποκλεισμός Κούρδων, Αλαουιτών και Δρούζων από τη συνταγματική επιτροπή που συστάθηκε τον Φεβρουάριο του 2025 ενισχύει τις επικρίσεις ότι το νέο καθεστώς κυριαρχείται από ισλαμιστές προσκείμενους στον Σάραα.
Η εμπλοκή του Ισραήλ
Η στρατιωτική παρέμβαση του Ισραήλ τον Ιούλιο του 2025, με πλήγματα γύρω από τη Σουέιντα και τη Δαμασκό, πρόσθεσε ακόμη ένα επίπεδο πολυπλοκότητας. Ενώ ο Μπενιαμίν Νετανιάχου παρουσίασε τις επιθέσεις ως κίνηση προστασίας των «αδελφών Δρούζων», η ηγεσία της Συρίας απέρριψε τους ισχυρισμούς, θεωρώντας τους πρόσχημα για την ενίσχυση μιας αποστρατιωτικοποιημένης ζώνης στο Γκολάν προς όφελος του Ισραήλ.
Το μεγάλο ερώτημα παραμένει αν ο Σάραα θα καταφέρει να ενσωματώσει τις ανομοιογενείς μειονότητες σε ένα λειτουργικό κράτος ή αν η Συρία οδηγείται σε έναν νέο κύκλο εσωτερικού διχασμού και θρησκευτικής κυριαρχίας.