Η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση θυμίζει έντονα το ιστορικό θέατρο Cervantes στην Ταγγέρη, ένα αρχιτεκτονικό έμβλημα του 1913 που, παρά τη φθορά του χρόνου, διατηρεί μια τεράστια προοπτική αναγέννησης.
Η ήπειρος, δοκιμαζόμενη σκληρά από τη σύγκρουση στην Ουκρανία, την ενεργειακή κρίση και τις γεωπολιτικές εντάσεις, βρίσκεται σε μια στιγμή όπου η προσεκτική «αναστήλωση» της στρατηγικής της αυτονομίας μπορεί να ξεκλειδώσει την πλήρη ισχύ της. Αν και οι πιέσεις του πολέμου έχουν αποκαλύψει ρωγμές στην παγκόσμια ενότητα, προσφέρουν ταυτόχρονα και έναν μοναδικό καταλύτη για μεταρρυθμίσεις που θα επιτρέψουν στην Ευρώπη να ξαναχτίσει τη στρατηγική της ικανότητα.
Η διπλωματική πραγματικότητα παραμένει σκληρή, καθώς στις πρόσφατες ειρηνευτικές συνομιλίες στο Άμπου Ντάμπι η Ευρώπη εμφανίστηκε περισσότερο εστιασμένη στις διαδικασίες παρά στην ουσία. Η Ρωσία έχει καταστήσει σαφές ότι δεν θεωρεί την ήπειρο σοβαρό εταίρο, με την Κάγια Κάλλας και τον Μιχαΐλο Ποντόλιακ να υπογραμμίζουν ότι η Μόσχα υπολογίζει πραγματικά μόνο την πίεση από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Ενώ η ΕΕ εξετάζει εργαλεία επιρροής, όπως οι κυρώσεις σε λιμάνια και η ταχύτερη ενσωμάτωση της Ουκρανίας, γίνεται φανερό ότι οι καλές προθέσεις και η ενασχόληση με λεπτομέρειες δεν παράγουν αυτόματα στρατηγική ισχύ.
Την ίδια στιγμή, η αθόρυβη αλλά ουσιαστική ευθυγράμμιση μεταξύ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ δημιουργεί ένα αντίπαλο δέος που αμφισβητεί τη δυτική τάξη πραγμάτων. Η Ρωσία αναγνωρίζει πλέον την Κίνα ως το οικονομικό και γεωπολιτικό της στήριγμα, την ώρα που η Ευρώπη παραμένει σε μεγάλο βαθμό απούσα από τις μεγάλες στρατηγικές συζητήσεις. Αυτή η αντίθεση αναδεικνύει τον κίνδυνο της ευρωπαϊκής περιθωριοποίησης, αν η ήπειρος δεν καταφέρει να εμφανιστεί ενωμένη και με ξεκάθαρους στόχους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Η κρίσιμη ευκαιρία για την αντεπίθεση της Ευρώπης δίνεται στην άτυπη σύνοδο κορυφής στις 12 Φεβρουαρίου 2026, στο κάστρο Άλντεν Μπίζεν. Ο Πρόεδρος Κόστα κάλεσε τους ηγέτες να επικεντρωθούν στην ενοποίηση της ενιαίας αγοράς, τη μείωση των εξαρτήσεων και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία. Επενδύοντας στη διακυβέρνηση και όχι σε προσωρινές λύσεις, η ΕΕ μπορεί να βγει ισχυρότερη από αυτόν τον πόλεμο, στηριζόμενη στη θεμελιώδη αλήθεια ότι η οικονομική ευρωστία αποτελεί τη μόνη σταθερή βάση για τη στρατιωτική και πολιτική ισχύ.