Η νέα πρωτοβουλία της τουρκικής κυβέρνησης για το κουρδικό ζήτημα —η τέταρτη κατά σειρά στην 23χρονη θητεία του AKP— αποτελεί έναν υπολογισμένο γεωπολιτικό ελιγμό που υπηρετεί άμεσα τις αναθεωρητικές και επεκτατικές φιλοδοξίες της Άγκυρας στη Μέση Ανατολή, εκμεταλλευόμενη το παράθυρο ευκαιρίας που δημιουργεί η αλλαγή των περιφερειακών ισορροπιών.
Η σύγκρουση των ΗΠΑ με το Ιράν και η αδυναμία τους στα Στενά του Ορμούζ αποκάλυψαν τα όρια της αμερικανικής ισχύος, ωθώντας την Τουρκία να προβάλει τον εαυτό της ως απαραίτητο αμυντικό πυλώνα και ηγήτορα νέων περιφερειακών σχηματισμών (όπως το Σύμφωνο Κοινής Άμυνας της Μέκκας).
Παράλληλα, η στρατιωτική αντοχή του Ιράν αδρανοποίησε το αμερικανικό «κουρδικό χαρτί». Βλέποντας την αμερικανική τακτική των τελευταίων 60 ετών να αποτυγχάνει στην Τεχεράνη, η Άγκυρα έσπευσε να καλύψει το κενό και να θέσει τους κουρδικούς πληθυσμούς υπό τη δική της σφαίρα επηρεασμού.
Καθώς οι ΗΠΑ αναπροσαρμόζουν τη στρατηγική τους για να επικεντρωθούν στην Κίνα και επιζητούν τον καταμερισμό βαρών με συμμάχους, η Τουρκία εκμεταλλεύεται τις αμερικανικές επιδιώξεις για μια περιφερειακή τάξη πραγμάτων φιλική προς το Ισραήλ. Με το Ιράν και τον «Άξονα της Αντίστασης» αποδυναμωμένα, η Άγκυρα θέλει να τοποθετηθεί ως ο κυρίαρχος γεωπολιτικός παίκτης που μπορεί να εκτείνει την επιρροή του από την Κασπία έως τη Ανατολική Μεσόγειο.
Αυτή η πίεση υποχρέωσε τις κουρδικές οργανώσεις να συνθηκολογήσουν με τους τουρκικούς σχεδιασμούς. Στην Τουρκία, ο Αμπντουλάχ Οτζαλάν αποδέχθηκε την παραίτηση από τους στόχους της ανεξαρτησίας ή της αυτονομίας, εντάσσοντας το κουρδικό στοιχείο στις επιδιώξεις του τουρκικού κράτους με αντάλλαγμα τη νόμιμη πολιτική παρουσία.
Σε αυτό το πλαίσιο, διαμορφώνεται μια τακτική σύγκλιση ανάμεσα στο AKP, το PKK και τις ΗΠΑ. Η εθνική συνείδηση αντικαθίσταται από το αφήγημα της ισλαμικής κοινότητας («Ούμμα») και της «οθωμανικής συνύπαρξης», παρουσιάζοντας τα σύνορα του 1926 ως μια τεχνητή παρένθεση που πρέπει να κλείσει.
Για την Άγκυρα, η ρητορική αυτή αποτελεί το προκάλυμμα για την αναβίωση της «Εθνικής Διαθήκης» (Misak-ı Milli) και του Νεο-Οθωμανισμού. Με την ενσωμάτωση περιοχών όπως η Μοσούλη, το Κιρκούκ και το Χαλέπι επιχειρείται πλέον ορθάνοιχτα μέσω της μετατροπής του κουρδικού παράγοντα σε όχημα του τουρκικού επεκτατισμού.
Ωστόσο, το εγχείρημα της «επέκτασης μέσω των Κούρδων» περικλείει έναν τεράστιο κίνδυνο. Η προσπάθεια της Άγκυρας να ηγεμονεύσει στην περιοχή και να «μεγαλώσει» την Τουρκία απορροφώντας ετερογενείς πληθυσμούς μπορεί τελικά να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα, οδηγώντας στην υπερεπέκταση, την αποσταθεροποίηση και τον τελικό συρρικνισμό της ίδιας της χώρας.