Η ταυτόχρονη υιοθέτηση μιας σκληρής αποτρεπτικής πολιτικής για την Ταϊβάν και μιας αθόρυβης κοινοβουλευτικής διπλωματίας με το Πεκίνο δεν συνιστά πολιτική σύγχυση για την Ιαπωνία.
Πρόκειται για ένα εσκεμμένο, χαμηλού κόστους μοντέλο «διπλής οδού», το οποίο μετατρέπεται ήδη σε οδηγό για χώρες όπως η Νότια Κορέα, η Αυστραλία και οι Φιλιππίνες, στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν την Κίνα χωρίς να εξαρτώνται πλήρως από τις απρόβλεπτες διακυμάνσεις της Ουάσινγκτον.
Η τακτική αυτή αποτυπώθηκε ευκρινώς κατά τις πρόσφατες επαφές διακομματικής αντιπροσωπείας Ιαπώνων βουλευτών στο Πεκίνο.
Παρά την αυστηρή προειδοποίηση των Κινέζων αξιωματούχων ότι το ζήτημα της Ταϊβάν βρίσκεται στην «καρδιά» των εντάσεων —ως απάντηση στις δηλώσεις της Πρωθυπουργού Σαναέ Τακαΐτσι περί πιθανής ενεργοποίησης της συλλογικής αυτοάμυνας σε περίπτωση κινεζικής επίθεσης— η κυβέρνηση του Τόκιο δεν υποχώρησε ούτε κατά μία λέξη.
Αντίθετα, επέτρεψε στον δίαυλο των βουλευτών να παραμείνει ανοιχτός, λειτουργώντας ως βαλβίδα αποσυμπίεσης. Με τον τρόπο αυτό, η Ιαπωνία εκπέμπει ένα ισχυρό σήμα αποτροπής χωρίς παράλληλα να κλείνει τις γέφυρες επικοινωνίας, την ώρα που το Πεκίνο απαντά με στοχευμένους και αναστρέψιμους οικονομικούς καταναγκασμούς, όπως οι περιορισμοί στις εξαγωγές σπάνιων γαιών.
Αυτή η προσέγγιση δύο ταχυτήτων ξεπερνά τα σύνορα της Ιαπωνίας, καθώς παρόμοια τακτική ακολουθούν και άλλοι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή. Η Νότια Κορέα επιδιώκει την αποκατάσταση των σχέσεων με την Κίνα διατηρώντας ακέραιες τις αμυντικές της δεσμεύσεις με τις ΗΠΑ, η Αυστραλία σταθεροποιεί τις εμπορικές της συναλλαγές με το Πεκίνο ενώ παράλληλα υπογράφει συμφωνίες για κρίσιμα ορυκτά με την Ουάσινγκτον, και οι Φιλιππίνες διεξάγουν κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τους Αμερικανούς την ίδια στιγμή που συνομιλούν με την κινεζική ακτοφυλακή.
Συνδετικός κρίκος όλων αυτών των κρατών είναι η ανάγκη για μια «ασφάλιση» απέναντι στις μεταβαλλόμενες προτεραιότητες της αμερικανικής ηγεσίας.