Δύο εβδομάδες μετά τη σύνοδο του Τραμπ με τον Πούτιν, υπάρχει ελάχιστη σαφής πρόοδος προς τον τερματισμό του πολέμου. Σύμβουλοι του Τραμπ, απογοητευμένοι από την κατάσταση, υποστηρίζουν ότι η ευθύνη βαραίνει τους Ευρωπαίους συμμάχους και όχι τον Τραμπ ή ακόμη και τον Πούτιν.
Στόχος η υπονόμευση του «εχθρού» και η προώθηση των στρατηγικών επεκτατικών επιδιώξεων της κατοχικής δύναμης - Η ίδια πρακτική κατά της Ελλάδας και της Ευρώπης
Για μια ακόμα φορά ακούστηκε ότι η γαλλογερμανική μηχανή «πήρε μπροστά», αλλά η εσωτερική κατάσταση και στις δύο χώρες προκαλεί ερωτηματικά και για το αν και πόσο γρήγορα μπορεί αυτή να κινηθεί.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν μια κρίσιμη καμπή, καθώς αρνούνται να αναγνωρίσουν τον βαθμό στον οποίο η βία καθορίζει εκ νέου την παγκόσμια πολιτική σκηνή.
Ενδιαφέρον προκαλεί ότι η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία, τρεις από τις τέσσερις μεγαλύτερες οικονομίες της ΕΕ οι οποίες βρέχονται από τη Μεσόγειο και αντιμετωπίζουν εξίσου επικίνδυνες πυρομετεωρολογικές συνθήκες με την Ελλάδα, είχαν σαφώς χειρότερη επίδοση από τη χώρα μας
Τόσο η Ευρώπη όσο και οι ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια έχουν εστιάσει σε λύσεις σε επίπεδο ΕΕ για το πρόβλημα της άμυνας. Ωστόσο, αυτή αυτές δεν λειτούργησαν και ούτε θα λειτουργήσουν.
Η ιδεολογία του φασισμού δεν περιορίστηκε ποτέ στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Ο πολιτικός ισλαμισμός μοιράζεται με τον ναζισμό και τον ιταλικό φασισμό κοινά στοιχεία: αρχηγισμό, μισαλλοδοξία, αντισημιτισμό και βία ως πολιτικό εργαλείο.
Ο Αμερικανός πρόεδρος ανέφερε ότι η χώρα του δεν θα έχει ενεργό ρόλο στην επόμενη μέρα της Ουκρανίας σχετικά με την ασφάλειά της, και πετάει το μπαλάκι στους Ευρωπαίους
Η Μέση Ανατολή, η Νότια Ασία και η Ανατολική Μεσόγειος φλέγονται από πολεμικές συγκρούσεις και πολιτικές εντάσεις που συχνά ερμηνεύονται μόνο με όρους εθνικών συμφερόντων ή αποικιοκρατικών καταλοίπων. Ωστόσο, ο πολιτικός ισλαμισμός ως φασιστική ιδεολογία δεν έχει αναλυθεί επαρκώς
