Σε ένα εκτενές ειδικό ένθετο της φιλοκυβερνητικής Σαμπάχ με τίτλο «Τουρκία 2026: Η ισχυρή σταθερότητα θα αυξήσει την ευημερία», η τουρκική πολιτική ηγεσία παρουσίασε το στρατηγικό της όραμα για την επόμενη χρονιά.
Κεντρικό ρόλο κατέχει το άρθρο του υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, το οποίο αποτυπώνει με σαφήνεια το πλαίσιο μέσα στο οποίο η Άγκυρα επιδιώκει να εδραιώσει και να διευρύνει την περιφερειακή της επιρροή.
Η αβεβαιότητα ως ευκαιρία ισχύος
Ο Τούρκος ΥΠΕΞ περιγράφει ένα διεθνές περιβάλλον γεμάτο αστάθεια, το οποίο η Άγκυρα δεν αντιμετωπίζει ως απειλή αλλά ως πεδίο ευκαιριών. Υπό τη ρητορική της «ανεξάρτητης και αρχών εξωτερικής πολιτικής», η Τουρκία εμφανίζεται έτοιμη να αξιοποιήσει τα κενά ισχύος, προβάλλοντας έναν πιο αυτόνομο ρόλο, μακριά –όπως υποστηρίζει– από παραδοσιακές εξαρτήσεις.
Αυτοπροβολή ως πυλώνας σταθερότητας
Στο αφήγημα Φιντάν, η Τουρκία παρουσιάζεται ως «νησίδα ειρήνης» σε μια ταραγμένη γεωγραφία. Η σύνδεση της εσωτερικής ασφάλειας με τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής λειτουργεί ως πολιτική νομιμοποίηση για ενεργό –και συχνά παρεμβατικό– ρόλο σε ανοιχτά μέτωπα: από τη Γάζα και τη Συρία έως τον πόλεμο Ρωσίας–Ουκρανίας, τον Νότιο Καύκασο, την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο και την Ανατολική Μεσόγειο.
«Περιφερειακή αυτεξουσιότητα»: ένα νέο δόγμα
Κομβική έννοια αποτελεί η λεγόμενη «περιφερειακή αυτεξουσιότητα», η οποία προβάλλεται ως εναλλακτική στην υφιστάμενη διεθνή αρχιτεκτονική. Πίσω από τη ρητορική της ανάληψης πρωτοβουλιών από τους «ίδιους τους περιφερειακούς δρώντες», η Άγκυρα επιχειρεί να ηγηθεί σχημάτων συνεργασίας όπως η Πλατφόρμα των Βαλκανίων, το 3+3 στον Καύκασο και ο Οργανισμός Τουρκικών Κρατών, ενισχύοντας την πολιτική και γεωστρατηγική της ακτινοβολία.
Γεωοικονομία και δίκτυα επιρροής
Η εξωτερική πολιτική συνδέεται άμεσα με μεγάλα ενεργειακά και μεταφορικά projects. Ο «Μέσος Διάδρομος» και η «Αναπτυξιακή Οδός» με το Ιράκ παρουσιάζονται ως μοχλοί ευημερίας, αλλά και ως εργαλεία γεωοικονομικής εδραίωσης της Τουρκίας ως αναντικατάστατου κόμβου μεταξύ Ευρώπης, Ασίας και Μέσης Ανατολής.
Θεσμική διεύρυνση και διπλωματικό αποτύπωμα
Παράλληλα, η Άγκυρα επενδύει στη διεύρυνση των διεθνών της δεσμών, διατηρώντας ανοικτούς διαύλους τόσο με τη Δύση όσο και με τον παγκόσμιο Νότο. Η επιμονή στον στόχο της ένταξης στην ΕΕ, ο ρόλος στο ΝΑΤΟ και η ανάληψη της Συνόδου Κορυφής της Συμμαχίας το 2026 συνυπάρχουν με την προβολή ενός από τα μεγαλύτερα διπλωματικά δίκτυα παγκοσμίως.
Κριτική στη διεθνή τάξη, φιλοδοξία για ηγετικό ρόλο
Το άρθρο ολοκληρώνεται με αιχμή κατά της σημερινής διεθνούς τάξης, την οποία η Άγκυρα θεωρεί αναποτελεσματική και ηθικά απονομιμοποιημένη, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη Γάζα. Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία αυτοπαρουσιάζεται ως δύναμη «ηθικής διπλωματίας» και αναγκαίος παράγοντας του παγκόσμιου μετασχηματισμού.
Συνολικά, πίσω από το λεξιλόγιο της σταθερότητας και της ευημερίας, διαφαίνεται μια συνεκτική στρατηγική προβολής ισχύος: μια Τουρκία που, αξιοποιώντας κρίσεις και θεσμικά κενά, επιδιώκει να παγιώσει έναν αναβαθμισμένο και διεκδικητικό ρόλο στην ευρύτερη περιφέρειά της το 2026.