Η πρόσφατη παρέμβαση του Τούρκου αναλυτή Αϊντίν Σεζέρ φέρνει στην επιφάνεια την πάγια επιδίωξη της Άγκυρας να σύρει την Ελλάδα σε μια «πολιτική» μοιρασιά του Αιγαίου, βαφτίζοντας τον αναθεωρητισμό ως «ρεαλιστική οικονομική λύση».
Ο Σεζέρ, με πρόσχημα τον «φόβο του κεφαλαίου», εισηγείται ένα μοντέλο συνεκμετάλλευσης 50-50, το οποίο ουσιαστικά ζητά από την Αθήνα να απεμπολήσει τα κυριαρχικά της δικαιώματα και να θέσει υπό κοινή διαχείριση περιοχές που της ανήκουν βάσει του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS).
Παγίδα «γκριζαρίσματος» υπό τον μανδύα της οικονομίας
Η πρόταση για τη δημιουργία «Κοινών Ζωνών Ανάπτυξης» (JDZs) και μιας γιγαντιαίας κοινοπραξίας υπό την ΕΕ, αποτελεί ένα επικίνδυνο «δόλωμα» που στοχεύει απευθείας στον πυρήνα των ελληνικών θέσεων:
Αποδυνάμωση της UNCLOS: Ενώ η Ελλάδα επιμένει ότι η μόνη διαφορά προς επίλυση είναι η οριοθέτηση Υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου, η τουρκική πλευρά επιχειρεί να αντικαταστήσει τη νομική οδό με μια αυθαίρετη «πολιτική μοιρασιά».
Έμμεση αναγνώριση τουρκικών διεκδικήσεων: Το μοντέλο «50-50» σε περιοχές ελληνικής δικαιοδοσίας νομιμοποιεί τις παράνομες αξιώσεις της Άγκυρας, μετατρέποντας το Αιγαίο σε μια «γκρίζα ζώνη» κοινής ιδιοκτησίας.
Η ΕΕ ως εγγυητής των τουρκικών συμφερόντων: Η πρόταση για συμμετοχή της ΕΕ δεν είναι τίποτα άλλο από μια προσπάθεια της Άγκυρας να «ξεπλύνει» τον αναθεωρητισμό της και να εκβιάσει την ευρωπαϊκή της πορεία χρησιμοποιώντας το δέλεαρ των ενεργειακών πόρων.
Το εκβιαστικό δίλημμα: Συνεκμετάλλευση ή Αδράνεια
Ο Σεζέρ χρησιμοποιεί το επιχείρημα ότι «το πιο ακριβό αέριο είναι αυτό που δεν εξορύσσεται», στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα εκβιασμού: ή η Ελλάδα θα δεχθεί να μοιραστεί τον πλούτο της με την Τουρκία (παρά την έλλειψη νομικών ερεισμάτων της τελευταίας), ή η Άγκυρα θα συνεχίσει να τορπιλίζει κάθε επενδυτική προσπάθεια μέσω της στρατιωτικοποίησης και των NAVTEX.
Η ελληνική κόκκινη γραμμή
Για την Αθήνα, η ειρήνη και η ανάπτυξη δεν μπορούν να είναι προϊόν εκβιασμού ούτε να στηρίζονται στην καταστρατήγηση της κυριαρχίας. Η «συνεκμετάλλευση» που προτείνουν Τούρκοι αναλυτές όπως ο Σεζέρ, παραβλέπει σκόπιμα ότι η σταθερότητα στην περιοχή εξαρτάται από τον σεβασμό των θαλάσσιων συνόρων και όχι από την αναγκαστική «εταιρική σχέση» με έναν γείτονα που αμφισβητεί ακόμα και την ίδια την ύπαρξη των ελληνικών νησιών.
Η ελληνική θέση παραμένει κρυστάλλινη: καμία συζήτηση για «μοιρασιά» πλούτου,αλλά δίκαιη οριοθέτηση βάσει των διεθνών κανόνων, και όχι βάσει των «χαρτών» της Άγκυρας.